Caribou Facts: Zwierzęta Ameryki Północnej

Opis fizyczny

Caribou, popularna nazwa Rangifer tarandus, to dziki gatunek jelenia. Należą one do dużej grupy kopytnych ssaków kopytnych z rzędu Artiodactyls, które obejmują także świnie, hipopotamy, wielbłądy, żyrafy, antylopy, lamy i wiele innych ziemnych parzystokopytnych zwierząt kopytnych. Niektóre definicje obejmują również niektóre walenie ssaków morskich w tej grupie, mianowicie wieloryby. Caribou są brązowo-goździkowe z białą szyją, zadem i stopami i często mają pasek z boku. Mierzą one na ogół około 1, 2-2, 2 metra długości i stoją na wysokości 1, 2-1, 5 metra na ramieniu. Często ważą od 318 do 600 kilogramów. Ich płaszcze są grube, krótkie i brązowe w lecie, a sezonowo stają się szare po zimniejszych warunkach. W dużej części Alaski zwierzęta te są mniejsze niż w innych częściach świata. Mimo to wszystkie Caribou różnią się znacznie kolorem i rozmiarem między płciami, przy czym samce (byki) zazwyczaj są znacznie większe niż samice (krowy). Co więcej, poroże dorosłych „byków” są masywne, natomiast dorosłe „krowy” są krótkie i zazwyczaj bardziej nieregularne i smukłe.

Dieta

Podobnie jak większość zwierząt wędrownych, Caribou musi poruszać się, aby znaleźć odpowiednie pożywienie, a czasami nawet muszą pokonywać bardzo duże odległości na raz. Zwierzęta te jedzą głównie porosty zimą, kiedy ich „zielona” dieta z żywych roślin, liści wierzby i brzóz, traw i turzyc staje się rzadka. Dorośli karibu przebywający na bogatym terenie mogą codziennie jeść 5 kilogramów żywności. Są to zwierzęta dobrze przystosowane do życia w tundrze. Posiadają futro i skórę tak gęste, że podczas wędrówki mogą brodzić przez niezwykle lodowate rzeki.

Siedlisko i zasięg

To arktyczne stworzenie jest najczęściej uważane za północnoamerykańskie, ale można je również znaleźć w Finlandii, Norwegii i na Grenlandii. W Europie karibu określane są jako „renifery”, ale wszystkie karibu i renifery na całym świecie są uważane za część tego samego gatunku. Obecnie szacuje się, że na całym świecie żyje około 950 000 karibów, z których wiele stoi w obliczu wielu zagrożeń, zwłaszcza ze względu na zmiany klimatyczne, które dotykają regiony Arktyki i subarktyczne bardziej niż jakikolwiek obszar na ziemi. Zwierzęta te są również zagrożone gęstością zaludnienia, drapieżnikami wilków i niedźwiedzi grizzly, a także ogniskami chorób. Niemniej jednak obecny stan ochrony Caribous jest jednym z „najmniejszych obaw” pod względem zagrożenia wyginięciem. Chociaż rozmiary stad spadają w wielu ich rodzimych siedliskach, są one wprowadzane do coraz większej liczby miejsc, których nigdy wcześniej nie widziały na wolności.

Zachowanie

Rogi karibu rosną bardziej do przodu niż do góry i na zewnątrz, a karibu używa ich do kopania w śniegu w miesiącach zimowych. Mają duże kopyta, których często używają jako narzędzia do kopania w zamarzniętej tundrze, zwłaszcza w surowych północnych krainach. Ich kopyta muszą być dość duże, wystarczająco duże, aby podtrzymywać duże masy zwierząt na śniegu i służyć jako wiosła, które mogą skutecznie przemieszczać je przez lodowate wody. Używają kopyt jako miarki do kopania śniegu w poszukiwaniu pożywienia. Ostre krawędzie kopyt są bardzo przydatne dla tych zwierząt, ponieważ pozwalają im kopać w twardym lodzie i głęboko zamarzniętych powierzchniach gleb tundrowych.

Reprodukcja

Okres godowy karibu występuje jesienią i w okresie wiosennym. Mówiąc dokładniej, mężczyźni walczą o dostęp do kobiet. W rzeczywistości najbardziej dominujące są w stanie zebrać aż 15-20 samic, aby się z nimi połączyć. Samiec przestaje jeść w tym czasie i traci wiele rezerw ciała. Samice są gotowe do porodu w maju lub czerwcu i zazwyczaj rodzą jedno cielę. Ponadto karibu są jedynymi gatunkami jeleni, w których zarówno mężczyźni, jak i kobiety rosną poroże. Każdego roku rzucają poroże, a w następnym roku wyrastają nowe.

Zalecane

Najbezpieczniejsze państwa w USA
2019
10 najbardziej zaludnionych miast w Nowej Południowej Walii w Australii
2019
Park Narodowy Retezat, Rumunia - wyjątkowe miejsca na świecie
2019