Co to jest busting zaufania?

Co to jest busting zaufania?

Niszczenie zaufania to manipulowanie gospodarką, prowadzone przez rządy na całym świecie, mające na celu zapobieganie lub eliminację monopoli i korporacyjnych trustów. Trusty to zazwyczaj duże konglomeraty, które mogą posiadać tytuł lub posiadać aktywa kilku organizacji. Ogólnie rzecz biorąc, organizacje te należą do tego samego rodzaju przemysłu. Zaufanie może być korzystne dla członków, ponieważ zapewnia im większy udział w rynku. Jednak może to być szkodliwe dla gospodarki.

Zamknięcie monopoli na niektórych rynkach sprzyja wolnej i nieograniczonej konkurencji, co jest korzystne zarówno dla gospodarki, jak i konsumentów. Mimo że przepisy antymonopolowe i polityka niszczenia zaufania mają miejsce na całym świecie, termin „niszczenie zaufania” jest najczęściej związany z polityką gospodarczą Theodore'a Roosevelta, 26. prezydenta Stanów Zjednoczonych. W tym artykule podkreślono początki niszczenia zaufania, negatywne konsekwencje gospodarcze monopoli i dużych trustów, praktykę przepisów antymonopolowych na całym świecie oraz wdrożenie niszczącego zaufanie byłego prezydenta USA Roosevelta.

Pochodzenie kradzieży zaufania

Niszczenie zaufania jest zakorzenione w prawie konkurencji, znanym również jako prawo antymonopolowe lub prawo antymonopolowe. Przepisy te pozwalają rządom regulować konkurencyjną działalność gospodarczą i mogą być egzekwowane zarówno przez sektor publiczny, jak i prywatny. Kilka teorii ekonomicznych próbuje wyjaśnić znaczenie zapewnienia konkurencji na rynku. Teoria neoklasyczna sugeruje, że gospodarki z wolną konkurencją działają na rzecz poprawy jakości życia w społeczeństwie.

Historycy uważają, że prawo konkurencji było najpierw praktykowane przez Imperium Rzymskie, aby utrzymać sprawiedliwy rynek handlu zbożem. Ta ustawa o ochronie zboża zabrania jednostkom robienia czegokolwiek w celu celowego manipulowania ceną zboża, takich jak kupowanie i przechowywanie całej dostawy lub uniemożliwianie dotarcia przesyłek do portu. Prawo konkurencji nadal rozprzestrzeniało się na całą Europę Zachodnią i do Anglii, gdzie rozszerzono ją w średniowieczu.

W Anglii w XV wieku ograniczenia handlu stały się powszechnym prawem. To prawo zabraniało jakiejkolwiek osobie lub korporacji tworzenia lub zawierania umów handlowych z zamiarem ograniczenia praktyk handlowych innej osoby lub podmiotu. Ograniczenie powszechnego prawa handlowego jest obecnie uznawane za źródło przepisów antymonopolowych. Kanada stała się pierwszym krajem, który pod koniec XIX wieku wprowadził nowoczesne przepisy dotyczące przepisów antymonopolowych. W następnym roku Stany Zjednoczone przyjęły Sherman Act z 1890 r., Który uznano za krok w kierunku sformalizowania kwestii znanych wcześniej jako prawo zwyczajowe.

Dlaczego monopole i ufają złej rzeczy?

Monopole, duże konglomeraty i korporacyjne fundusze powiernicze mogą mieć poważne negatywne konsekwencje dla środowiska gospodarczego. Kiedy jedna branża jest kontrolowana przez tylko jedno przedsiębiorstwo lub firmę, konsumenci mają tendencję do cierpienia. Ten duży udział w rynku oznacza, że ​​przedsiębiorstwa mogą podnosić ceny bez ryzyka konkurencji. Ponadto duże fundusze powiernicze lub monopole mogą oferować przedmioty o niższej jakości, ponieważ ryzyko konkurenta oferującego coś lepszego nie jest prawdopodobne. Ta praktyka usuwa konkurencję z rynku.

Nie wszystkie monopole, konglomeraty i korporacyjne trusty uczestniczą w tego rodzaju kontroli rynku. Jednak przepisy antymonopolowe, przepisy antymonopolowe i polityka niszczenia zaufania działają na rzecz rozwiązania każdej z dużych organizacji, które wykorzystują swój większy udział w rynku. Rządy starały się zapobiegać tym negatywnym wynikom rynkowym, ściśle monitorując zachowania korporacyjne. Niektóre zachowania postrzegane jako wykorzystywanie lub posiadanie większego udziału w rynku obejmują: celowe utrzymywanie niskiego poziomu produkcji towarów; pakowanie dwóch produktów w jedną sprzedaż, co eliminuje szanse rynkowe ze strony konkurentów; i odmowa zapewnienia dostaw potencjalnym konkurentom.

Przepisy antymonopolowe na całym świecie

Dzięki nowoczesnym przepisom antymonopolowym obowiązującym zarówno w Kanadzie, jak iw Stanach Zjednoczonych, ta koncepcja prawna i ekonomiczna nadal rozprzestrzenia się na całym świecie. Z zapisów wynika, że ​​od 2008 r. 111 krajów wprowadziło przepisy antymonopolowe. Ponad połowa tych krajów wprowadziła te przepisy tylko w ciągu ostatnich kilku dekad. Ekonomiści twierdzą, że ten szybki wzrost był spowodowany utworzeniem Unii Europejskiej i upadkiem Związku Radzieckiego. W Azji przepisy te pomogły gospodarkom rozwinąć się i rozwinąć.

Trust Busting i prezydent USA Theodore Roosevelt

Chociaż Stany Zjednoczone oficjalnie przyjęły Sherman Act w 1890 roku, prawo nie było zazwyczaj egzekwowane przez sądy w całym kraju. W większości przypadków sędziowie mieli tendencję do stawiania czoła przedsiębiorstwom i korporacjom. Jednym z powszechnych przykładów było oczywiste w American Sugar Refining Company, która została skierowana do sądu za kontrolę około 98% amerykańskiego handlu cukrem. W 1895 r., Zaledwie 5 lat po uchwaleniu ustawy Shermana, amerykańskie sądy wydały orzeczenie na korzyść amerykańskiej cukrowniczej firmy rafineryjnej i odmówiły rozwiązania jej sprawy w branży.

Jednak kiedy Theodore Roosevelt objął urząd w 1901 r., Wszystko się zmieniło. W 1902 r. Roosevelt ożywił Sherman Act, pozywając Northern Securities Company, zaufanie kolejowe, które kontrolowało następujące firmy: Great Northern Railway; Northern Pacific Railway; a także kolej Chicago, Burlington i Quincy. Decyzja sądu spowodowała rozpad konglomeratu. W 1903 roku ściśle współpracował z Kongresem w celu ustanowienia ustawy Elkinsa, co uniemożliwiło firmom kolejowym udzielanie rabatów dużym gospodarstwom rolnym. Zniżki te utrudniały mniejszym gospodarstwom rolnym uczestnictwo w usługach kolejowych, a czynność ta sprawiła, że ​​dostęp ten stał się bardziej równomierny. W tym samym roku były prezydent Roosevelt również popchnął do przodu ustawę przyspieszającą. Kiedy ustawa stała się legalna, pracowała nad rozbiciem kilku dużych trustów, które manipulowały rynkiem i, zdaniem Roosevelta, wykorzystując konsumentów, zwiększając ceny bez ograniczeń. Fundusze, które zostały zniszczone w wyniku tego aktu, obejmowały: przetwórstwo stali, kolei, ropy naftowej i mięsa.

W pierwszych 7 latach swojej prezydentury Theodore Roosevelt nieustannie naciskał na politykę obalania zaufania i decyzje sądowe. W tym czasie wniósł do sądu co najmniej 43 fundusze. Kiedy nie był zajęty podejmowaniem wysiłków na rzecz zaufania, były prezydent Roosevelt był zajęty zapewnieniem, że duże trusty i konglomeraty nie będą mogły zostać utworzone. Na przykład w 1903 r. Pracował nad utworzeniem Biura Korporacji, które było odpowiedzialne za zarządzanie i badanie korporacji, które brały udział w handlu międzypaństwowym. Prezydent Theodore Roosevelt był często nazywany „The Trust Buster” w uznaniu jego wysiłków politycznych.

Zalecane

Bitwa o Fort Donelson: Wojna secesyjna
2019
Co to jest Tepui?
2019
Czym są stawy Sydney Tar?
2019