Czym jest irredentyzm?

Termin irredentyzm odnosi się do każdego ruchu politycznego lub masowego, którego celem jest roszczenie sobie terytorium na podstawie narodowej, historycznej lub etnicznej. Pochodzenie tego słowa pochodzi z włoskiego terminu irredento, co oznacza nieumiejętność, i początkowo oznaczało włoski ruch polityczny, który zyskał popularność pod koniec XIX wieku na początku XX wieku, który miał na celu oddzielenie głównie włoskojęzycznych regionów ze Szwajcarii oraz Austro-Węgier Imperium. Ruch dążył do włączenia tych obszarów do nowego państwa włoskiego. Irredenta to termin nadany obszarowi, który może zostać potencjalnie zgłoszony.

Irredentyzm a secesja

Irredentyzm wiąże się z secesjonizmem, ale te dwa pojęcia są różne. Łączenie nie odbywa się w secesjonizmie, podczas gdy irredentyzm obejmuje oddzielenie terytorium od państwa i jego późniejsze włączenie do istniejącego państwa. Badania nad dwoma pojęciami sugerują, że irredentyzm jest bardziej skłonny do gwałtownego przemiany niż secesjonizm. Konflikty secesjonistyczne są częściej rozwijane przez grupy mniejszościowe, które z powodu swojej marginalizacji mogą nie mieć wystarczających zasobów wojskowych. Z drugiej strony konflikty irredentyzmu są bronione przez suwerenne państwa, które mogą pochwalić się siłą militarną niezbędną do udziału w wojnach na pełną skalę.

Formalny irredentyzm

Niektóre kraje wydają formalne deklaracje irredentistom, dodając je do dokumentów konstytucyjnych lub innych ustaw. Przykładem takiej sytuacji jest twierdzenie Afganistanu o linii Duranda. Terytorium to wyznacza granicę między państwem a Pakistanem i zostało ustalone przez Brytyjczyków indyjskich i Afganistan w 1893 r. Wspólnoty pasztunów zamieszkujące terytorium zostały następnie podzielone między państwa. Afganistan odmówił uznania granicy, o czym świadczy zerwanie starć między krajami w latach 50. i 60. XX wieku. Wszystkie afgańskie administracje minionego stulecia ogłosiły długoterminowy cel ponownego przyłączenia się do zdominowanych przez Pasztun regionów pod rządami Afganistanu.

Innym przykładem jest ideologia Zjednoczonego Bengalu, który zamierza stworzyć jednolite państwo bengalskojęzyczne położone w Azji Południowej. Bengalscy nacjonaliści spopularyzowali tę ideologię po pierwszym rozbiorze Bengalu w 1905 r. Prezydencja bengalska, rządzona przez Brytyjczyków, została podzielona na Wschodni Bengal i Assam oraz Zachodni Bengal, który był strategią demotywacji agitatorów niepodległości. Bengal ponownie połączył się w 1911 r. Po dużym oporze. Brytyjczycy próbowali ponownie oddzielić Bengal w 1947 r., A próby ponownego zjednoczenia regionu nie powiodły się z powodu napięć między bengalskimi hinduistami a muzułmanami i brytyjską dyplomacją.

Konstytucja Komorów uznaje terytorium kraju za wyspy Grande Comore, Mohéli, Anjouan i Mayotte. Wśród czterech wysp Majotta jako jedyna głosowała na departament Republiki Francuskiej.

Oba państwa koreańskie stale kwestionowały zasadność drugiego, ponieważ zostały one założone. Konstytucja Korei Południowej uznaje jurysdykcję na całym Półwyspie Koreańskim. W 1969 r. W Korei Południowej odsłonięto Ministerstwo Zjednoczenia, które ma za zadanie ułatwić zjednoczenie Korei. Konstytucja Korei Północnej uznaje również znaczenie zjednoczenia.

Irredentyzm w Europie

Wielka Albania jest irredentystyczną ideą terytoriów poza granicami Albanii, które większość Albańczyków uważa za część większej ojczyzny narodowej. Albańscy nacjonaliści nazywają tę koncepcję etniczną Albanią i opierają się na twierdzeniach o historycznej lub obecnej obecności społeczności albańskich w regionach. Zwrot obejmuje roszczenia do Kosowa i części Republiki Macedonii, Czarnogóry i Grecji. Raport Gallupa Balkan Monitor z 2010 r. Zapewnia, że ​​63% Albańczyków w Albanii popiera tę koncepcję, a także 81% i 53% ludności Kosowa i Macedonii.

Królestwo Norwegii twierdzi, że niektóre terytoria zostały scedowane podczas rozpadu związku duńsko-norweskiego. Terytoria Wysp Owczych, Islandii, Szetlandów i osiadłych części Grenlandii zostały włączone do Imperium Norweskiego. Dania utrzymała Wyspy Owcze, Islandię i Grenlandię w 1814 r., Kiedy traktat z Kilonii przydzielił terytoria Norwegii Szwecji z Danii. Norwegia wydała Deklarację Ihlena w 1919 r., Która ogłosiła region we wschodniej Grenlandii i wywołała spór rozstrzygnięty w 1933 r.

Irredentyzm w Azji

Ideologia panazjatycka, rozwinięta w latach dwudziestych XX wieku, czempionów zjednoczenia wszystkich irańskich społeczności zamieszkujących płaskowyż irański oprócz innych terytoriów, które mają odpowiednie irańskie wpływy kulturowe, takich jak Kurdowie, Azerbejdżanie, Persowie i Osetyjczycy; Baloch i Pasztunowie z Pakistanu; i Tadżykowie Afganistanu i Tadżykistanu. Ideologia ta jest powszechnie stosowana w związku z koncepcją utworzenia Wielkiego Iranu, który oznacza regiony Azji Środkowej, Azji Zachodniej i Kaukazu, a także te części Azji Południowej o znacznym wpływie na kulturę irańską.

Mandat Francji w Syrii dał Turcji Sanjak z Alexandretty, po czym Turcja uczyniła z niej prowincję Hatay. Państwo Syrii nadal uważa ten obszar za należący do jego terytorium. Syryjska Socjalistyczna Partia Narodowa agituje za zjednoczeniem prawie wszystkich współczesnych państw Lewantu w państwo zwane Wielką Syrią. Ten sugerowany kraj obejmuje Jordanię, Izrael, części Turcji i Syrię, a czasami jest rozszerzany w celu włączenia Półwyspu Synaj, Iraku i Cypru.

Libański nacjonalizm zawiera elementy nieredentystyczne, których celem jest zjednoczenie wszystkich regionów starożytnej Fenicji otaczającej współczesny Liban. Idea ta opiera się na fakcie, że obecny dzień Libanu, północnego Izraela i wybrzeża Morza Śródziemnego w Syrii jest regionem, który jest mniej więcej zgodny ze starożytną Fenicją. Większość Libańczyków identyfikuje się więc ze średniowieczną społecznością fenicką tego regionu. Sugerowany większy naród libański obejmuje północny Izrael, Liban i śródziemnomorskie wybrzeże Syrii.

Irredentyzm w Afryce

Irredentyzm w Afryce jest dobrze zilustrowany w Somalii. Greater Somalia opisuje terytorium w Rogu Afryki, gdzie obecnie mieszkają etniczni Somalijczycy lub zamieszkiwali je w przeszłości. Obszar ten rozciąga się od Republiki Somalii do regionu Ogaden położonego w Etiopii, do Kenijskiej Prowincji Północno-Wschodniej oraz wschodniego i południowego Dżibuti. Twierdzenia te wywołały wojnę w Ogaden (1977-1978) z udziałem somalijskiej i etiopskiej armii. Somalijczycy nie zdołali jednak odzyskać regionu. Wojna Shifta, która rozpoczęła się w 1963 r. W północnej dzielnicy przygranicznej Kenii, zobaczyła etnicznych Somalijczyków z hrabstw Mandera, Lamu, Wajir i Garissa, które próbują zintegrować się z innymi Somalijczykami, aby stworzyć „Wielką Somalię”.

Zalecane

Flagi Kraju Z Fioletem
2019
Top 10 najdroższych miast do kupienia ziemi
2019
Fakty o Złotym Orle: Zwierzęta Ameryki Północnej
2019