Eurazjatyckie faule puchacza: Zwierzęta Europy

Opis fizyczny

Eurazjatycka puchacz należy do rodziny Strzygąt i Genus Bubo. Ten ptak jest jednym z największych gatunków sów na świecie i może mierzyć 30 cali długości z imponującą rozpiętością skrzydeł ponad sześć stóp. Eurazjatycka puchacz waży zwykle od dwóch do półtora funta, przy czym samce są nieco mniejsze i większe niż samice. Cechy fizyczne charakterystyczne dla tego gatunku sowy obejmują kępki „uszu” piór, pomarańczowe oczy, zwarte ciała i czarne dzioby, a także zakratowane skrzydła i ogony. Pióra tego gatunku są w dużej mierze brązowe, smugi z czarnym upierzeniem. Obszary na podbrzuszu ptaka są lżejsze, podczas gdy gardło puchacza jest białe. Krążek na puchaczu jest w kolorze szarym i wklęsły.

Dieta

Jeśli chodzi o dietę, eurazjatycki puchacz zazwyczaj żywi się licznymi małymi zwierzętami, w tym takimi stworzeniami jak króliki, gryzonie, ptaki, owady, ryby, płazy i gady. Te zawsze czujne i potężne ptaki wolą polować w ciemności, w godzinach nocnych i wyszukiwać ofiary podczas odpoczynku na żerdziach lub latania na małej wysokości. Eurazjatycki puchacz jest obdarzony zarówno ostrym wzrokiem, jak i doskonałymi zdolnościami słuchowymi, które umożliwiają ptakowi skuteczne znajdowanie i łapanie ofiar. Jego wrodzone i spostrzegawcze wyczucie dźwięku jest dostosowane do nawet najmniejszego dźwięku. Ta naturalna cecha nieumyślnie służy eurazjatyckiemu puchaczowi w jego niekończącym się polowaniu na żywność, służąc do ujawnienia dokładnego położenia każdego zwierzęcia, które ptak uważa za odpowiednie do następnego posiłku.

Siedlisko i zasięg

Eurazjatyckie puchacze można spotkać w znacznej części Europy i Azji, a także w niektórych dalekich północnych częściach Afryki w pobliżu wybrzeża Morza Śródziemnego. Ptaki te zamieszkują obszary, w których jedzenie jest najbardziej obfite. Są przystosowane do życia w wielu różnych terenach, w tym w lasach, na odosobnionych polach uprawnych oraz w krajobrazach z wysokimi klifami, na których ptaki mogą bezpiecznie żerować podczas polowania na zwierzęta drapieżne, które wędrują po trawiastych obszarach poniżej. Siedliska puchacza euroazjatyckiego mogą wahać się od skalistych obszarów górskich po mokradła z wodą. Eurazjatyckie puchacze występują także w najbardziej zdradzieckich pasmach górskich na świecie, w tym w azjatyckich Himalajach, Alpach Europy i Płaskowyżu Tybetańskim. Międzynarodowa Unia na rzecz Ochrony Czerwonej Listy Zagrożonych Gatunków, działająca we współpracy z BirdLife International, klasyfikuje puchacze jako gatunek „najmniejszej troski”, biorąc pod uwagę ich dużą populację i ogromny zasięg geograficzny ich diaspory. Mimo to ptaki te stoją w obliczu zagrożeń związanych z działalnością człowieka, takich jak polowanie i wypadki związane z ruchem samochodowym. Wiele krajów wdrożyło środki mające na celu ochronę i zwiększenie populacji Eurazjatyckich puchaczy.

Zachowanie

Eurazjatycka puchacz jest wysoko wykwalifikowanym lotnikiem, który przelatuje w powietrzu za pomocą długich szybkich szybowców i płytkich uderzeń skrzydeł. Te wysoce terytorialne ptaki są przerażającymi i wysoce skutecznymi myśliwymi. Jako tak zwany „drapieżnik górny”, puchacz eurazjatycki stoi w obliczu kilku, jeśli w ogóle, zagrożeń ze strony innych drapieżnych zwierząt, ponieważ znajduje się na górnym poziomie łańcucha pokarmowego. Ptaki te są w większości aktywne w nocy, woląc spać w ciągu dnia. Eurazjatyckie puchacze służą również do tworzenia szeregu dźwięków wokalnych, które są wykorzystywane do przekazywania takich informacji innym osobom jako roszczeń terytorialnych i poszukiwania partnera. Ptaki te są czasami oswojone przez ludzi i wyszkolone do kontrolowania inwazji szkodników.

Reprodukcja

Gniazda puchaczy euroazjatyckich znajdują się zwykle na skalnych półkach lub w jaskiniach, a także w pęknięciach wzdłuż górskich klifów. Po tym, jak samica składa jaja, większość czasu spędza na inkubacji, podczas gdy jej partner jest odpowiedzialny za znalezienie pożywienia. Gdy uwolnią się z jaj, małe eurolazyjskie puchacze zaczynają otwierać oczy po kilku dniach. Od tego czasu szybko się rozwijają iw tym czasie ważne jest, aby oboje rodzice ciężko pracowali, aby ich młode były wystarczająco odżywione, aby mogły stać się zdrowe i silne. Eurazjatyckie puchacze osiągają dojrzałość w wieku od dwóch do trzech lat. W naturze eurazjatyckie puchacze mogą żyć przez około 20 lat, które stają się jeszcze dłuższe, gdy trzymane są w niewoli i dobrze się nimi opiekują.

Zalecane

Czym jest stolica Rhode Island?
2019
Jakie są historyczne regiony Chorwacji?
2019
Jakim kontynentem jest Jamajka?
2019