Fakty o kangurach: Zwierzęta Oceanii

Opis fizyczny

Chociaż istnieje wiele różnic w wyglądzie między gatunkami kangura, wszystkie kangury mają muskularne ogony, silne tylne nogi, duże stopy, krótkie i aksamitne futro oraz długie, spiczaste uszy. Jako torbacze, kobiece kangury mają wyraźną cechę, która odróżnia je od ssaków łożyskowych i monotermalnych. Mają woreczki zawierające gruczoły sutkowe, w których ich dzieci mogą żyć, dopóki nie wynurzą się wystarczająco długo. Wielkość kangurów różni się znacznie w zależności od gatunku. Czerwony kangur waży około 200 funtów i ma ponad 5 stóp wzrostu. Czerwone kangury są największym ze wszystkich torbaczy, podczas gdy najmniejszy kangur, piżmowy kangur, waży zaledwie 12 gramów i ma tylko 6 do 8 cali wysokości.

Dieta

Wszystkie kangury są wypasanymi roślinożercami, w tym sensie, że ich dieta składa się głównie z traw, kwiatów, liści i paproci, ale czasami zjadają też mech i owady. Ich dieta różni się znacznie w zależności od gatunku. Na przykład wielkanocny szary kangur jest przeważnie pastwiskiem, jedzącym szeroki wybór traw, podczas gdy czerwony kangur zawiera również znaczną ilość krzewów w swojej diecie, co czyni je bardziej „przeglądarką”. Podobnie jak krowy, kangury mają komorowe aparaty szparkowe, które umożliwiają im zwracanie pożywienia i przeżuwanie go, zanim będzie ono gotowe do całkowitego strawienia.

Siedlisko i zasięg

Kangury żyją w różnych siedliskach, od lasów i obszarów leśnych po trawiaste równiny i sawanny. Można je znaleźć na znacznej części kontynentu australijskiego i na odległej wyspie Tasmanii. Chociaż wolą rzadko zalesione lub otwarte cieniste równiny, mogą również przystosować się do suchej pogody na pustyni, oszczędzając wodę i roślinność. Z powodu ich zdolności adaptacyjnych większość gatunków kangurów kwitnie. Działalność człowieka i zmiany klimatyczne nie mają na nich tak dużego wpływu, jak wiele innych gatunków, chociaż w czasach suszy ich liczba często spada z powodu zmniejszenia dostaw żywności. Obecnie są klasyfikowane jako gatunek „najmniejszej troski” przez Międzynarodową Unię Ochrony Czerwonej Listy Gatunków Zagrożonych Naturą.

Zachowanie

Większość kangurów jest zwierzętami społecznymi, ponieważ żyją i podróżują w zorganizowanych grupach zwanych „mobami”, które są zdominowane przez największych mężczyzn, w celu pielęgnacji i ochrony siebie przed niebezpieczeństwem. Ze względu na długie stopy kangury nie mogą normalnie chodzić i wolą używać skoku jako podstawowego środka lokomocji. Ponieważ jego tylne nogi i stopy są znacznie silniejsze i większe niż ich przednie kończyny, aby poruszać się z małą prędkością, kangur musi poruszać ogonem, aby uformować statyw z dwoma przednimi kończynami, a następnie unosi tylne nogi do przodu. Męskie kangury są bardzo konkurencyjne i agresywne ze sobą, zwłaszcza jeśli chodzi o rywalizowanie o kobiety, i często toczą bitwy o dostęp do potencjalnych partnerów. Mówi się, że ta walka przypomina boks ludzi.

Reprodukcja

Po zdobyciu dostępu do kobiety, męski kangur będzie tym, który zainicjuje aktywność seksualną. Samice kangurów rodzą zwykle tylko jedno dziecko naraz, co zwykle występuje między późną wiosną a wczesnym latem, po zajściu w ciążę przez 21 do 38 dni. Nowonarodzone kangury, zwane „joeys”, ważą zaledwie 0, 03 uncji i rozciągają się w przedziale od 0, 2 do 0, 9 cala w momencie urodzenia. Po urodzeniu joey wpełznie do sakiewki matki, aby zostać wyleczonym i nadal rosnąć i rozwijać się przez kolejne 120 do 450 dni. Wewnątrz torebki joey jest chroniony i karmiony przez pielęgniarki z sutków matki. W stosunku do innych dużych ssaków Joeys rośnie szybko, osiągając pełną dojrzałość w wieku od 14 do 20 miesięcy dla kobiet, między 2 a 4 rokiem życia dla mężczyzn.

Zalecane

Co i gdzie jest Kalimantan?
2019
Steller Sea Cow Facts: Wymarłe zwierzęta świata
2019
Najgłębsze fiordy na świecie
2019