Gray Whale Facts: Zwierzęta Ameryki Północnej

Opis fizyczny

Wieloryby szare są uważane za wieloryby średniej wielkości i mają rozpiętość do 45 stóp (14 metrów). Ważą do 33 ton (30 000 kilogramów), często są pokryte białymi plamami, które w rzeczywistości składają się z ponad 400 funtów (181 kilogramów) pasożytniczych pąkli i wszy wielorybów. Samice tego gatunku są zazwyczaj większe niż samce, choć oba mają podobny wygląd. Szare wieloryby nie mają płetw grzbietowych. Zamiast tego mają mały garb, za którym znajduje się sześć do dwunastu uderzeń. Ich nazwa pochodzi od ich zabarwienia, które waha się od jasnoszarego do ciemnego węgla drzewnego.

Dieta

Jako wieloryb fiszbinowy, górna szczęka szarego wieloryba ma około 300 płyt podających filtr, zwanych „baleenami”. Szare wieloryby wykorzystują swoją fiszbinę jako filtr do oddzielenia jedzenia od innych zanieczyszczeń. Robią to, obracając się tak, że jedna strona ich ust wychodzi na dno oceanu. Szary wieloryb wciąga język, tworząc próżnię i wciągając osad i pokarm do ust. Pomimo ich wielkości, szare wieloryby żywią się najmniejszymi zwierzętami, konsumując około 2425 funtów (1100 kilogramów) żywności każdego dnia. Ich dieta składa się głównie z maleńkich, podobnych do krewetek stworzeń zwanych amfifodami, które żyją na błotnistych dnie morza. Jako oportunistyczne karmniki będą również jeść robaki tubowe, krewetki, larwy kraba i inne małe ryby.

Siedlisko i zasięg

Wieloryby szare znajdują się dziś na północnych krańcach Oceanu Spokojnego. Kiedyś zamieszkiwali także północny Ocean Atlantycki, ale w XVII wieku zostali tam polowani na wyginięcie. Wciąż istnieje ponad 20 000 pojedynczych wielorybów szarych na wolności, a przy stabilnej wielkości populacji wieloryby szare są wymienione jako gatunek „najmniejszej troski” na międzynarodowej unii ochrony czerwonej listy zagrożonych gatunków przyrody. Największym zagrożeniem, przed jakim stają, są ludzkie wieloryby. Dzięki swojej niskiej prędkości i dystrybucji przybrzeżnej, wieloryby szare są łatwym celem dla przemysłu wielorybniczego. Inne zagrożenia dla wielorybów obejmują zanieczyszczenie oceanów (takie jak pochodzące z komercyjnych narzędzi połowowych i wycieków ropy), zanieczyszczenie hałasem ze statków morskich oraz zderzenia z większymi łodziami i statkami.

Zachowanie

Zazwyczaj szare wieloryby podróżują w „strąkach”, grupach składających się zazwyczaj z nie więcej niż trzech wielorybów. Jednak w sezonie migracji mogą podróżować w strąkach do 16 osób. Latem mieszkają na północy, gdzie dno oceanu jest bogate w życie, ale jesienią i zimą wieloryby szare będą migrować z powrotem na południe do Baja California w Meksyku, gdzie znajdują się ich lęgowiska. Turyści, którzy odwiedzają swoje lęgowiska, mogą czasami natknąć się na pewne „wieloryby”, które są „przyjazne”, przynajmniej w tym sensie, że podpłyną do łodzi i pozwolą ludziom ich dotykać. Jednak szare wieloryby zyskały również reputację agresywnych, gdy są oddzielone od młodych, więc należy zachować ostrożność przy zbliżaniu się do nich.

Reprodukcja

Gody zwykle odbywają się na sezonach lęgowych wielorybów szarych, a okres ciąży kobiety może trwać do 14 miesięcy, co pozwala jej powrócić do ciepłych meksykańskich lagun po raz kolejny, gdzie urodzi jedno cielę. Jako ssak, cielę będzie pielęgnowane przez matkę przez około 6 miesięcy, ponieważ przebywa z nią w płytkich wodach. Ponieważ człowiek ma tak duży zakres czasu, aby stać się dojrzałym seksualnie, sugerowano, że rozmiar jest lepszym wskaźnikiem dojrzałości płciowej u wielorybów niż w wieku. Mając to na uwadze, wydaje się, że szare wieloryby stają się dojrzałymi płciowo dorosłymi, gdy osiągają długość od 11 do 12 metrów.

Zalecane

Najwięksi eksporterzy holowników na świecie
2019
Co to jest orbita heliocentryczna?
2019
Co to jest akcja afirmatywna?
2019