Kto był 16. prezydentem Stanów Zjednoczonych?

Abraham Lincoln był szesnastym prezydentem Stanów Zjednoczonych Ameryki. Podczas swojej kadencji Stany Zjednoczone zostały pochłonięte krwawą wojną domową. Pomógł skierować zwycięstwo sił Unii w wojnie i wezwał do zniesienia niewolnictwa i zjednoczenia kraju.

Wczesne życie

Mówiono, że Abraham Lincoln urodził się w chatce w Sinking Springs Farm, w Hodgenville, Kentucky. Wychowywał się w rejonie, który był wówczas najprężniej rozwijającymi się zachodnimi stanami granicznymi na początku XIX wieku: Kentucky, Indiana i Illinois. Był drugim dzieckiem Thomasa i Nancy Lincoln. Thomas Lincoln pochodził z rodziny siedemnastowiecznych brytyjskich imigrantów z korzeniami w Nowej Anglii. Jego rodzina stopniowo przeniosła się na zachodnie tereny raczkującego, nowego USA w XVIII wieku.

Abraham otrzymał ograniczone formalne wykształcenie przez całe dzieciństwo. Był jednak zapalonym czytelnikiem, który sam śledził każdą informację otrzymaną od czasu do czasu od szkolnych nauczycieli. Uczęszczał do trzech szkół, ale jego łączna liczba dni nie zwiększyła nawet jednego roku.

Pracował najpierw na farmie swojego ojca i jako sklepikarz w późnej młodości. W wieku 22 lat pracował wraz z kilkoma przyjaciółmi jako łódki na łodziach, które przewoziły towary z Illinois do Nowego Orleanu. To właśnie w Nowym Orleanie po raz pierwszy był świadkiem niewolnictwa. Lincoln napisał później do swojej rodziny, że ma skłonności do zniesienia kary śmierci, a doświadczenia w Nowym Orleanie w 1831 r. Pozostawiły trwałe wrażenia na temat jego przekonań na całe życie.

Wczesna kariera polityczna

Relacje naocznych świadków osób, które widziały Lincolna w jego młodości, świadczyły o jego żywym zainteresowaniu sprawami rządzenia od najmłodszych lat. W wieku 23 lat brał udział w Zgromadzeniu Ogólnym Illinois, na platformie składającej się z lokalnych problemów lokalnych, takich jak deski. Obiecał zwiększenie wolności i bezpieczeństwa w handlu oraz poprawę istniejących środków transportu. W tym samym czasie zapisał się do Milicji Illinois, aby wziąć udział w krótkim, ale krwawym, antynarodowym konflikcie o nazwie Wojna Czarnego Jastrzębia, chociaż ostatecznie nie musiał brać udziału w żadnej walce na żywo.

Druga próba wyboru Lincolna na Zgromadzenie Ogólne w Illinois zakończyła się sukcesem, gdy był członkiem obecnie rozwiązanej Partii Wigów. W tej nowej zdolności zyskał reputację bardzo uczciwego prawodawcy. Jego retoryczna umiejętność była postrzegana jako fenomenalna, zarówno wśród przyjaciół, jak i rywali. Następnie został ponownie wybrany do Zgromadzenia Ogólnego Illinois na 4 kolejne kadencje, aw tym samym czasie sam nauczył się prawa i rozpoczął wysoce udaną karierę prawniczą. W 1846 roku Lincoln został wybrany do Izby Reprezentantów USA. Zachowując obietnicę, że nie będzie kandydował na drugą kadencję w Kongresie, wrócił do Springfield w stanie Illinois pod koniec lat 40. XIX w., Aby tam ponownie podjąć praktykę prawniczą.

Tworzenie prezydenta

To było ogłoszenie o Kansas-Nebraska Act z 1854 roku, które przywróciło Lincolna do polityki. Ustawa potencjalnie zastąpiła kompromis z Missouri z 1820 r., Który usiłował ograniczyć niewolnictwo na północ od równoleżnika 36 ° 30 'północy. Brał udział w serii nagłośnionych debat z głównym adwokatem aktu, Stephenem A. Douglasem, w wyborach w 1858 r. Na stanowisko Senatu Illinois, w którym przegrał wąsko z Douglasem. Pomimo straty jego zajęcie się przeciwko dalszemu rozszerzaniu niewolnictwa pobudziło jego bazę w nowo utworzonej partii republikańskiej. W wyborach prezydenckich w USA w 1860 r. Lincoln został wybrany na kandydata na prezydenta nowej partii i przetoczył wszystkie północne stany, aby zdobyć znaczną większość w trójstronnym konkursie.

Jego wybór na urząd prezydenta wywołał wrogie reakcje pro-niewolniczych państw południowych, które z kolei zagroziły secesją ze Stanów Zjednoczonych i ostatecznie tak uczyniły. Następująca po nim wojna domowa między państwami północno-unionistycznymi a nowo utworzoną konfederacją pro-niewolniczą prowadzona była przez ponad 4 lata i pozostaje najkrwawszym konfliktem w amerykańskiej historii pod względem strat wśród Amerykanów. Dzięki zręcznej dyplomacji i administracji Lincoln nadzorował codzienne działania gospodarki wojennej, zarządzając jednocześnie dzielącymi sentymentami niewolnictwa i groźbą narodowej dezintegracji. W tym samym czasie, poprzez wysoce zniuansowane posunięcia dyplomatyczne, wydał serię oświadczeń abolicjonistycznych, w tym słynną „Proklamację Emancypacji”, i poparł Trzynastą poprawkę do konstytucji USA, która zakazałaby niewolnictwa na dobre.

Pod koniec wojny coraz bardziej zwracał uwagę na zjednoczenie narodowe i rozpowszechniał mściwe uczucia wobec dawnej Konfederacji. Jego ponowny wybór w 1864 r. I niezliczone prywatne zeznania potwierdzają zbiorowy obraz narodowej pewności, że jego osoba symbolizowała w tym mrocznym czasie. Jednak nie odszedł długo, aby wypełnić swoje obietnice, ponieważ został zamordowany przez sympatyka konfederatów Johna Wilkesa Bootha, zaledwie pięć dni po tym, jak generał Robert E. Lee formalnie poddał się siłom Unii w Appomattox Courthouse w Wirginii. Rzeczywiście, tak jak jego Unia była zagwarantowana zwycięstwem, on sam był opłakiwany przez miliony i spoczął na spoczynku.

Trwałe dziedzictwo

Abraham Lincoln jest uznawany za jednego z najbardziej utytułowanych prezydentów USA w większości głównych ocen i badań opinii publicznej. Był wysoko ceniony przez abolicjonistów swoich czasów i przez wielu humanitaristów. Republikanie uważają go za ważną postać we wczesnej historii swojej partii, a także uważają go za bohatera dla jego intensywnego nacjonalizmu i wsparcia dla zwiększonych wolności dla przedsiębiorstw. Poza Stanami Zjednoczonymi jest on pamiętany jako jeden z najważniejszych i wyraźnie otwarcie wypowiadanych przez amerykańskich mężów stanu z 19 wieku.

    Zalecane

    Największe jeziora w Ameryce Południowej
    2019
    Który kraj dał kobietom prawo do głosowania?
    2019
    Kultura Panamy
    2019