Ludzie peruwiańscy - kultury na całym świecie

Opis

Jako wieloetniczny kraj położony w zachodniej Ameryce Południowej Peru składa się zarówno z rdzennych grup etnicznych, jak i wielu grup zagranicznych, z których te ostatnie zamieszkiwały ten kraj przez ostatnie pięć stuleci. Zanim hiszpańscy konkwistadorzy skolonizowali ten kraj w XVI wieku, Peru było wyłącznie domem Indian, ich rdzennych mieszkańców, przez kilka tysiącleci (niektóre szacunki sięgają aż 6000 lat pne). Obecnie Indian stanowią około 30% demografii Peru. W okresie kolonialnym Hiszpanii do kraju weszło wielu Hiszpanów i Afrykanów. Po tym, jak Peru w 1821 r. Stało się niepodległym państwem, odnotowano stopniowy wzrost imigracji Europejczyków, zwłaszcza z Hiszpanii i Włoch, aw mniejszym stopniu z Francji, Niemiec, Bałkanów i Wielkiej Brytanii. Pod koniec XIX wieku znaczna liczba Chińczyków i Japończyków również weszła do kraju przez Ocean Spokojny. Hiszpański (a dokładniej peruwiański hiszpański) jest używany jako pierwszy język przez około 84 procent populacji Peru. Jednak kilka rdzennych języków jest nadal używanych. Najbardziej znanym z nich jest keczua, o której mówi dziś około 13 procent populacji. W wyniku asymilacji różnych grup etnicznych w kraju, termin „peruwiański” używany jest w odniesieniu do narodowości, a nie etniczności, podobnie jak w Stanach Zjednoczonych termin „amerykański”.

Architektura

Architektura Peru ma długą historię, sięgającą czasów starożytnego Peru około 14 000 lat temu, obejmującą Imperium Inków (1130-1530 r.), Hiszpański podbój Imperium Inków i kolonizację (1532–1821), oraz era rządzonego w domu republikańskiego Peru (1821-obecnie). Jednym ze sposobów na zbadanie długiej i napiętej historii między Indianami a konkwistadorami jest architektura okresu kolonialnego. W tym okresie hiszpańscy konkwistadorzy, chcąc pielęgnować relacje z Indianami, budowali kościoły, ponieważ chrześcijaństwo było postrzegane jako najważniejsza forma przyszłej komunikacji między obiema społecznościami. W rezultacie wzniesiono kilka kościołów o przepięknych fasadach i wnętrzach. Wśród nich wyróżnia się katedra w Cusco (której budowa trwała około 65 lat, począwszy od 1559 r. I ukończenie w 1654 r.) Oraz kościół Santa Clara ( Iglesia y Convento de Santa Clara ). Barokowe wpływy z XVI wieku można zaobserwować podczas budowy klasztoru San Francisco ( Convento de San Francisco ) i fasady Narodowego Uniwersytetu Świętego Antoniego Opata w Cuzco ( Universidad Nacional de San Antonio Abad del Cusco ) . Niedawno jednym z ważnych przykładów peruwiańskiej architektury XX wieku jest wystawiony na Plaza San Martín (ukończony w 1921 r.), Przestrzeni publicznej znajdującej się w peruwiańskiej stolicy Lima.

Kuchnia jako sposób gotowania

Kuchnia peruwiańska znana jest z długiej i wielokulturowej historii. Jest to przykład „kuchni fusion”. ze względu na to, że jest to połączenie tradycyjnej kuchni regionu z taryfą przywiezioną przez imigrantów z Europy, Afryki Zachodniej i Azji. Kukurydza, ziemniaki i rośliny strączkowe to jedne z najważniejszych tradycyjnych dań kuchni peruwiańskiej. Hiszpańscy konkwistadorzy przywieźli ryż, pszenicę i europejskie mięsa, a mianowicie wołowinę, wieprzowinę i kurczaka. Tradycyjne potrawy, takie jak Quinoa („indiański ryż”) i papryka chili, odrodziły się w kulinarnych zainteresowaniach mieszkańców. Ceviche, danie z owoców morza ze świeżych surowych ryb zanurzonych w sokach cytrusowych, a następnie przyprawione papryczkami chili, to słynne danie popularne w całej Ameryce Łacińskiej. Danie ma swój początek w Peru i jest w rzeczywistości narodowym daniem tego kraju.

Znaczenie kulturowe

Być może największym i najbardziej znanym punktem orientalnym kultury peruwiańskiej jest Machu Picchu. Ta zachowana piętnastowieczna witryna Inków znajduje się 7, 970 stóp nad poziomem morza. Machu Picchu (po hiszpańsku „Stara Góra”) jest jednym z Nowych Siedmiu Cudów Świata i jest również wpisany na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO. Miejsce długo pozostawało nieznane hiszpańskim kolonistom, ponieważ zostało opuszczone przez Inków i odkryte na nowo kilka wieków później. Jest to najczęściej odwiedzane miejsce atrakcji turystycznych w Peru i w rezultacie generuje znaczne dochody dla rządu peruwiańskiego. W świecie sportu peruwiańska drużyna piłkarska od dawna jest siłą na scenie światowej, a muzycy z kraju od dawna są znani ze swojej biegłości, zwłaszcza instrumentów strunowych i instrumentów dętych drewnianych.

Zagrożenia

Mimo że ludność indiańska zmniejszyła się podczas inkwizycji hiszpańskiej (z 5-6 milionów do 600 000) z powodu chorób zakaźnych i jawnych zabójstw, dziś stanowią one ponad 30 procent populacji Peru. Związek między Latynosami i Indianami pozostaje stabilny. Mimo że w Peru odnotowano wzrost gospodarczy na poziomie 30 procent w ciągu ostatnich lat, ubóstwo w tym kraju pozostaje uporczywym problemem. Podobno wiele biednych dzieci porzuciło programy edukacyjne (czasowo lub na stałe) w celu wspierania swoich rodzin. W ciągu ostatnich kilku dziesięcioleci nie odnotowano żadnej znaczącej imigracji do kraju, chociaż Peru historycznie było krajem imigrantów. W ostatnich dziesięcioleciach ponad 2 miliony Peruwiańczyków wyemigrowało, głównie do Stanów Zjednoczonych, Hiszpanii i Argentyny, a głównie z powodu zachęt ekonomicznych.

Zalecane

Co i gdzie jest Kalimantan?
2019
Steller Sea Cow Facts: Wymarłe zwierzęta świata
2019
Najgłębsze fiordy na świecie
2019