Moon Jellyfish Facts: Zwierzęta Ameryki Północnej

Opis fizyczny

Księżycowa meduza, której naukowa nazwa brzmi Aurelia aurita, jest powszechnie spotykana w grupach lub tak zwanych „smacks” na obszarach przybrzeżnych na całym świecie. Chociaż jest praktycznie niemożliwe odróżnienie wielu różnych podgatunków tego organizmu bez dokładnego zbadania ich DNA, wszystkie one charakteryzują się wyglądem czterech narządów rozrodczych lub „gonad”, z których każda ma kształt podkowy, i które mogą być wyraźnie widziane przez ich pojedyncze, przezroczyste „dzwony”, które dominują w ich kształtach ciała. Małe macki wyznaczają obwód ich ciał, podczas gdy ramiona ust udrapowują się ze swoich centrów, pełniąc funkcje przede wszystkim podczas karmienia. Indywidualna wielkość danej dojrzałej galaretki księżycowej może się znacznie różnić, zazwyczaj w zakresie od 2 do 15 cali średnicy.

Dieta

Galaretka księżycowa składa się głównie z wody, która w rzeczywistości stanowi 95% całej kompozycji ciała. Jest to zwierzę mięsożerne, co oznacza, że ​​żywi się innymi bogatymi w białko zwierzętami wodnymi. W jego menu znajduje się drobny plankton, jaja rybne i larwy kraby i krewetki. Księżycowa galareta nie używa stóp ani ogona do poruszania się. Zamiast tego porusza się poprzez pulsacje wykonywane w jego dzwonie lub poprzez pasywne jazdę po prądach mórz, w których żyją. Minutowe zwierzęta, na których się żywi, często są ukąszone przez piekące komórki księżycowej galaretki (lub nematocyty), które powszechnie występują pod mackami. Inni uwikłują się w podszewkę ich usidlonej zdobyczy, która jest następnie transportowana wzdłuż wewnętrznych kanałów Księżycowej Meduzy, ostatecznie osadzając całe jedzenie w żołądku.

Siedlisko i zasięg

Księżycowe galaretki można znaleźć wszędzie tam, gdzie znajduje się woda morska o temperaturach między 48 a 66 stopni Celsjusza, chociaż stwierdzono, że przetrwały także w wodach o temperaturach tak niskich jak 21 stopni lub nawet 88 stopni Fahrenheita. Mogą rozwijać się w wodach z mieszaniną soli i słodkiej wody (słonawej wody), chociaż ich dzwon może wydawać się spłaszczony w tych warunkach z powodu niższych stężeń soli. Są one powszechnie spotykane w chłodniejszych wodach Ameryki Północnej i Europy, szczególnie wzdłuż wybrzeży Nowej Anglii i Kanady. Eksperci odnotowali znaczny wzrost populacji galaretek księżycowych w ciągu ostatnich kilku dziesięcioleci, co przypisuje się wcześniejszym spadkom populacji kilku gatunków ich naturalnych drapieżników z powodu zmian klimatu i przełowienia. Inne zagrożenia dla ich przeżycia obejmują infekcje bakteryjne, które mogą być szkodliwe dla ich już wrażliwych stanów fizycznych.

Zachowanie

Wśród wielu drapieżników galaretek księżycowych znajdują się większe gatunki ryb, ptaki powszechnie spotykane wzdłuż brzegów morskich, inne, większe gatunki galaretek i żółwie morskie. Dorosły człowiek z galaretki księżycowej może żyć dłużej niż 12 miesięcy, podczas gdy jego polip może żyć bez ciał nawet przez dwie i pół dekady. Obecnie nie ma realnych zagrożeń dla populacji galaretki księżycowej. Podczas gdy niektórzy mogą zadawać użądlenia, które mogą być śmiertelne dla ludzi, na ogół są bardzo łagodne i wcale nie są uważane za niebezpieczne. Żyją raczej dobrze w niewoli, pod warunkiem, że mają odpowiednie warunki. Warunki te obejmują oczywiście obfitą podaż krewetek solankowych i innych mniejszych zwierząt wodnych, z których mogą się żywić.

Reprodukcja

Galaretki księżycowe rozmnażają się latem, kiedy samice rezygnują z jaj, a samce wypuszczają plemniki do morza w odstępach 24-godzinnych. To zachowanie wymaga dużo energii i zazwyczaj zabije galaretki w trakcie tego procesu. Na wolności można oczekiwać, że te organizmy będą żyły przez około pół roku, a śmierć wkrótce po osiągnięciu dorosłości.

Zalecane

Co i gdzie jest Kalimantan?
2019
Steller Sea Cow Facts: Wymarłe zwierzęta świata
2019
Najgłębsze fiordy na świecie
2019