Pygmy Rabbit Facts: Zwierzęta Ameryki Północnej

Opis fizyczny

Króliki pigmejskie ( Brachylagus idahoensis ) to najmniejsze króliki, które można znaleźć w Ameryce Północnej, o rozmiarach w zakresie od 23, 5 do 29, 5 centymetra (9, 2-11, 6 cala) długości i wadze od 398 do 462 gramów (0, 88-1, 02 funta). Dorosłe samice tego gatunku są na ogół większe niż samce. Króliki te są często mylone z młodymi domkami, ponieważ oba mają podobny wygląd. Jednak jednolicie brązowy ogon królików pigmejskich, pozbawiony białego futra, pomaga odróżnić je od podobnych wyglądających gatunków w ich siedlisku. Ponieważ ich małe ogony mieszają się całkowicie z odcieniami ciała, te króliki często wydają się bezogonowe. Jasne, wyblakłe oznakowanie na uszach tych królików karłowatych należy również do unikalnych cech identyfikujących te zwierzęta.

Dieta

Chociaż bylica uważana jest za zawierającą substancje chemiczne roślinne, które mogą być toksyczne, a tylko kilka zwierząt odważy się na nią żerować, królik karłowaty prawie całkowicie zależy od niej ze względu na jej źródło pożywienia. 99% jego diety zimą i 50% diety letniej składa się z bylicy. Zimą, gdy śnieg pokrywa znaczną część lądu i otula szałas w białej osłonie, pigmejskie króliki kopią tunele pod śniegiem, aby uzyskać dostęp do preferowanego źródła pożywienia. Tunele te często wydłużają odległości między oddzielnymi wzrostami bylicy.

Siedlisko i zasięg

Ponieważ bylica stanowi większość ich diety, króliki pigmejskie zamieszkują obszary o gęstych wzrostach bylicy. Oprócz królika wulkanicznego z Meksyku, królik pigmejski jest jedynym innym gatunkiem Leporidów w Ameryce Północnej, który wykopuje swoją własną norę na miejsce zamieszkania. Te maleńkie zwierzęta potrzebują luźnej, głębokiej gleby, aby dobrze wykopać nory w głąb ziemi. W niektórych przypadkach mogą wykorzystać wcześniej wykopane nory zwierząt, które je porzuciły. Króliki te rozwijają się w stepowych ekosystemach szałwii zachodniej Stanów Zjednoczonych, w tym w Wielkim Basenie i przyległych do niego pasmach górskich. Głównym zagrożeniem dla tych zwierząt jest ich zależność od szałwii dla ich przetrwania. Odprawa wzrostu bylicy do celów rolniczych i innych wyzyskowych działań ludzkich, a także pożarów i nadmiernego wypasu przez udomowione gatunki zwierząt gospodarskich - wszystko to grozi zdziesiątkowaniem siedlisk i źródeł pokarmu królików pigmejskich.

Zachowanie

Króliki pigmejskie są zwykle najbardziej aktywne podczas świtu i zmierzchu. Ten wzorzec zachowania może być adaptacją do przeżycia drapieżników, ponieważ drapieżniki najprawdopodobniej nie będą aktywne w takich okresach dnia. W miesiącach zimowych króliki są bardziej aktywne o zmierzchu niż o świcie. Ponieważ zwierzęta te kopią nory, angażują się zarówno w działania na powierzchni, jak i pod ziemią. Zimą ruch królików karłowatych nad ziemią ogranicza się głównie do podróżowania z wykopanymi przez nich tunelami śnieżnymi. Podziemne działania tych królików są trudne do zaobserwowania i jako takie nie zostały jeszcze gruntownie zbadane.

Reprodukcja

Króliki pigmejskie zaczynają kojarzyć się w wieku około jednego roku życia. Ich sezon lęgowy trwa bardzo krótko, przez okres od 2 do 3 miesięcy wiosną lub wczesnym latem. Okres ciąży tych królików nie został jeszcze jasno określony przez naukowców. Raporty naukowe twierdzą, że w Idaho rodzi się maksymalnie trzy mioty rocznie, przy czym z każdego miotu produkuje się sześć młodych. Nie ma znaczących raportów o miotach urodzonych jesienią tego roku. Młode są bardzo podatne na śmiertelność od chwili urodzenia aż do osiągnięcia piątego tygodnia życia. Tymczasem śmiertelność wśród dorosłych królików pigmejskich jest najwyższa zimą i wczesną wiosną.

Zalecane

6 krajów listowych
2019
Ile krajów znajduje się w Ameryce Północnej?
2019
Największe centra handlowe na świecie
2019