Ruchy artystyczne w całej historii: ruch estetyczny

Definicja i pochodzenie

Ruch estetyczny miał miejsce w Wielkiej Brytanii od połowy do końca XIX wieku. Ruch artystyczny był prowokacyjny, podkreślał zmysłowość i odrzucał pogląd, że sztuka powinna służyć celom społecznym, praktycznym, narracyjnym lub moralnym, zgodnie z Tate Gallery. Według The Art Story ruch estetyczny groził zniesieniem brytyjskich sztywnych i konserwatywnych tradycji wiktoriańskich. Wyrażając wolność twórczego wyrażania siebie, estetyzm zaczął przenikać wszystkie aspekty życia, w tym muzykę, ceramikę, meble, wyroby metalowe, literaturę, wystrój wnętrz i modę. Chociaż jego zwolennicy byli zachwyceni, ruch był wyśmiewany przez wielu konserwatywnych Wiktorianów.

Inspiracja ruchami estetycznymi

Podczas ruchu estetycznego artyści byli inspirowani do przeciwstawiania się temu, co poprzednio uważali za mdłe i tanie projekty produktów konsumenckich, które były masowo produkowane za pomocą maszyn. Niektórzy artyści w swoich procesach twórczych odżyli nawet uprzemysłowione techniki artystyczne. Duży nacisk położono na to, by sztuka koncentrowała się na doskonałym rzemiośle. W pogoni za pięknem artyści estetyczni badali kolor, formę i kompozycję. Zastosowano kolory stonowane i geometryczne wzory oraz uproszczone formy liniowe.

Początkowi artyści ruchu estetycznego

Początkowo malarze tacy jak James McNeill Whistler, Albert Moore, Edward Burne Jones i Frederic Lord Leighton byli jego pierwszymi zwolennikami. Byli pod wpływem japońskiej sztuki i kultury. Ruch estetyczny wywodził się również z angielskich malarzy prerafaelitów z 1860 r., Którzy chcieli zreformować sztukę poprzez unikanie klasycznych wpływów Raphaela Urbino i powrócić do średniowiecznego podejścia do sztuki. Obrazy prerafaelitów charakteryzowały się płomiennymi rudowłosymi pięknościami, średniowiecznymi wzorami geometrycznymi oraz japońskimi motywami i cechami estetycznymi.

Ruch estetyczny w sztuce stosowanej

W sztuce stosowanej ruch estetyczny został zainicjowany przez angielskiego artystę i projektanta Williama Morrisa, który założył Morris & Co w 1862 r. I według Tate Gallery wykonał meble, takie jak witraże, tkaniny, sztuki i drogocenne dzieła sztuki dekoracyjnej, takie jak krzyż Lothaira . Jego firma ceniła również ręczne wykonanie, co sprawiło, że projektanci zaczęli ożywić przedindustrialne techniki artystyczne i odejść od produktów wykonanych maszynowo zgodnie z The Art Story.

Mainstream ruchu estetycznego

Od 1875 roku Liberty Store w Londynie rozpoczął komercjalizację sztuki estetycznej we wszystkich formach. Dwa lata później, w 1877 roku, kiedy Galeria Grosvenor została otwarta w Londynie, artyści estetyczni mieli okazję wystawić swoje prace. Słynny irlandzki pisarz Oscar Wilde był kluczowy w popularności sztuki estetycznej; przyjął ją w swojej publicznej opinii i modzie na wiele śmieszności i krytyki. Wilde uczestniczył w otwarciu Galerii Grosvenor w garniturze zaprojektowanym jak wiolonczela, zgodnie z The Art Story.

Galeria Wygląd ruchu sztuki estetycznej

Galeria Grosvenor rozpoczęła również nowy sposób wyświetlania estetycznych obrazów. Obrazy zostały zawieszone z wystarczającą ilością miejsca, aby umożliwić odwiedzającym „przyjęcie” dzieł sztuki zgodnie z The Art Story. Przestrzeń wystawową otaczały także estetycznie urządzone pokoje. Przestrzeń ozdobiono również jonowymi pilastrami i zielono-żółtymi ścianami pokrytymi adamaszkiem, które kpiły z krytyków estetyki. Mimo to ruch zyskał kolejny rozgłos w 1882 r., Kiedy Walter Hamilton został pierwszym pisarzem, który zidentyfikował i objął ruch estetyczny w Anglii. Hamilton napisał o kluczowych zwolennikach ruchu i jego współczesnej krytyce, według Tate Gallery.

Zalecane

Najbezpieczniejsze państwa w USA
2019
10 najbardziej zaludnionych miast w Nowej Południowej Walii w Australii
2019
Park Narodowy Retezat, Rumunia - wyjątkowe miejsca na świecie
2019