Sandhill Crane Facts: Zwierzęta Ameryki Północnej

Opis fizyczny

Żuraw sandhillowy, jest ptakiem wędrownym, ma długie, cienkie nogi i szyję oraz mocny, szaro-brązowy dziób. Jego pióra mają kolor od szarego do czerwonawo brązowego. Brązowy odcień na piórach żurawia sandhillowego można również przypisać zwyczajowi nakładania na niego błota. Na szczycie głowy żurawia sandhillowego znajduje się ciemnoczerwony płat skóry, który odróżnia go od innych podobnych ptaków. Według National Wildlife Federation (NWF), dorośli Sandhill mają wysokość od 3 do 4 stóp i rozpiętość skrzydeł powyżej 5 stóp. Kiedy są dojrzałe, ważą od 6, 5 do 15 funtów.

Dieta

Jako wszystkożerny dźwig sandhillowy jest oportunistycznym podajnikiem, a jego dieta zależy od tego, co jest łatwo dostępne w danym siedlisku. W większości przypadków zjada takie pokarmy roślinne, jak bulwy, jagody i zboża, choć będzie również jeść myszy, węże, owady, robaki, małe ptaki, jaszczurki, ślimaki, żaby i raki, jak twierdzi National Geographic. Według badań przeprowadzonych przez All About Birds żuraw sandhill żywi się zarówno na lądzie, jak i na płytkich bagnach, gdzie rośliny wyrastają z wody. Gromadzi żywność z otaczającego ją siedliska, bada ją ostrym ostro zakończonym dziobem i zjada ją, nadal kontynuując żerowanie.

Siedlisko i zasięg

W USA i Kanadzie dźwig sandhill obfituje w duże ilości w pewnym miejscu, a także w mniejszym stopniu na Kubie, Syberii i Meksyku. Według National Wildlife Federation, dźwig Sandhill żyje na słodkowodnych terenach podmokłych, takich jak bagna, mokre łąki i dorzecza. Zgodnie z raportem Czerwonej Listy Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody (IUCN) z 2012 r. Na temat zagrożonych gatunków żuraw Sandhill jest klasyfikowany jako gatunek „najmniejszej troski”. Międzynarodowa Fundacja Żurawia (ICF) donosi, że najpoważniejsze zagrożenia dla dźwigu sandhillowego mogą być spowodowane stratami i degradacją mokradeł i siedlisk rzecznych, występowaniem nadmiernych polowań i wkraczaniem na ich siedliska w wyniku działalności człowieka.

Zachowanie

Społecznie żuraw sandhillowy zazwyczaj żyje w parach lub w małych grupach. Są bardzo ekstrawaganckie, gdy tańczą, skaczą żartobliwie wysoko w powietrze i rzucają kije na siebie, nawet jeśli nie łączą się w pary. Według Florida Fish and Wildlife Conservation Commission, kiedy żuraw sandhillowy jest karmiony przez ludzi, rozwija on agresywne zachowania wobec nich i może zagrażać, a nawet atakować dzieci. Zdarzały się przypadki, w których żurawie sandhill mają połamane okulary po obejrzeniu ich odbicia, a tym samym stają się terytorialne. Według International Crane Foundation ich głosy charakteryzują się głośnymi grzechotkami o różnorodnych intonacjach. Używają ich, by utrzymywać ze sobą kontakt, wzmacniając więzi między mężczyznami i kobietami. Wokalizacje te mogą być również używane do ostrzegania przed niebezpieczeństwami ze strony takich naturalnych drapieżników jak bobcats, szopy, kojoty, wilki, wrony, kruki, orły i sowy.

Reprodukcja

Według amerykańskiej Federacji Dzikiej Przyrody dojrzałość płciowa jest osiągana w wieku dwóch lat przez dźwig z sandhill. Para mężczyzn i kobiet będzie parzyć się monogamicznie na całe życie. Partnerzy godowi są wybierani na podstawie pokazu tańca. Taniec charakteryzuje się rozciąganiem i trzepotaniem skrzydeł, pompowaniem głów, ukłonem i skakaniem w powietrzu. Podczas kojarzenia pary tworzą zsynchronizowaną unisonową piosenkę, wykonaną podczas odkładania głów do tyłu. Po kojarzeniu samica składa dwa jaja, które wykluwają się przez miesiąc, choć często tylko jedna pisklę może przeżyć. Kreskowane pisklęta potrzebują dwóch miesięcy, aby stać się niezależnymi, a następnie mogą rozpocząć migrację z rodzicami. Według danych National Geographic średni czas życia żurawia z piaskowca wynosi około 20 lat.

Zalecane

Australijska populacja według kraju pochodzenia
2019
Dlaczego Greenland nazywa się tak, chociaż jest mało zielony?
2019
Czy Ocean Atlantycki i Ocean Spokojny Mix?
2019