Czym jest równonoc wiosenna?

Na półkuli północnej równonoc wiosenna występuje w punkcie między 19 a 21 marca, zwykle 20 marca. Znana jest jako równonoc „wiosenna” lub „marcowa”, co jest powszechnie uważane za początek sezonu wiosennego, który trwa do przesilenia letniego pod koniec czerwca. Ponieważ pory roku na półkuli południowej są przeciwieństwem tych na północy, południowa równonoc wiosenna występuje 22 lub 23 września i trwa do ich przesilenia letniego w grudniu.

Definicja

Równonoc występuje, gdy środek słońca znajduje się bezpośrednio nad równikiem ziemi, przemieszczając się wzdłuż linii równikowej Ziemi. Jest to punkt, w którym ścieżka ekliptyki Słońca przecina się z równikiem niebieskim, wyobrażoną płaszczyzną reprezentującą rzut równika Ziemi w przestrzeń. Dzięki słonecznemu terminatorowi (znanemu również jako „krawędź” między nocą a dniem) opadającym prostopadle do równika, północna i południowa półkula Ziemi są jednakowo oświetlone, a długość dnia i nocy jest w przybliżeniu równa na całym świecie. Dzieje się tak dwukrotnie w każdym roku kalendarzowym: raz pod koniec marca i ponownie pod koniec września. Samo słowo „równonoc” pochodzi od łacińskiego equi, co oznacza „równy” i „nox” lub „noc”.

Ponieważ ziemia krąży wokół Słońca w kształcie eliptycznym, odległość od Słońca zmienia się w różnych porach roku. Na początku stycznia jest w peryhelium, czyli najbliższej odległości od słońca. Początek lipca wyznacza punkt aphelium, czyli najdalszy dystans od słońca. Ta eliptyczna orbita oznacza również, że daty równonocy (jak również przesilenia, najdłuższe i najkrótsze dni w roku) nie występują w ustalonym terminie. Ludzie na całym świecie używają równonocy i przesilenia jako sposobu oznaczania zmian sezonu, które w przybliżeniu odpowiadają tym punktom na orbicie Ziemi.

Na równonocy można obserwować wschodzące słońce bezpośrednio na wschodzie i zachodzące bezpośrednio na zachodzie. Oś Ziemi jest nachylona pod kątem około 23, 5 ° w stosunku do ścieżki ekliptyki Słońca, a na równonocy, nachylona oś jest ustawiona prostopadle do słońca. W tym momencie oś Ziemi nie jest odchylona od słońca lub w kierunku słońca i można obserwować wschodzące słońce bezpośrednio na wschodzie i zachodzące bezpośrednio na zachodzie. W pozostałej części roku zachody słońca i wschody słońca występują w punkcie nieco poza centrum od prawdziwych kierunków kompasu.

Obliczenie

Od czasów starożytnych wiele kultur opiera swoje kalendarze na cyklu niebieskim. Babiloński rok kalendarzowy rozpoczął się przy pierwszej pełni księżyca po równonocy wiosennej. Współczesny irański rok kalendarzowy zaczyna się od równonocy wiosennej, określonej przez obserwację w Teheranie. W Indiach kalendarz krajowy zaczyna się w dniu następującym po równonocy wiosennej.

Równonoc wiosenna jest również uważana za pomyślną datę w wielu kalendarzach religijnych. Żydowska Pascha zazwyczaj występuje w czasie pierwszej pełni księżyca po wiosennej równonocy (chociaż czasami spada na drugą pełnię). Chrześcijanie obchodzą Wielkanoc w niedzielę po pierwszej pełni księżyca podczas marcowej równonocy. Ponieważ jednak Kościoły prawosławne używały kalendarza juliańskiego zamiast nowocześniejszego kalendarza gregoriańskiego, a księżyc w pełni można zaobserwować na zachodzie, może nastąpić do 34 dni, zanim pojawi się na wschodzie, Wielkanoc jest często obchodzona na dwóch oddzielnych Daktyle.

Uroczystość

Na całym świecie ludzie świętują wiosenną równonoc jako czas odrodzenia i nowych początków. Oprócz świąt religijnych, takich jak Wielkanoc i Pascha, wiele innych światowych religii uważa to za święto, w tym Zoroastrianie, Nizari Ismaili Muzułmanie i ci, którzy praktykują bahaityczną wiarę.

Starożytne uroczystości

Starożytni Babilończycy obchodzili swój nowy rok w ceremonii Akitu, odpowiadającej legendzie powrotu sumeryjskiej bogini Isztar z podziemi. Parada odbyłaby się przez Bramę Isztar do świątyni Eanny, a następnie zrytualizowane małżeństwo między Isztar i sumeryjskim bogiem Tammuzem. Współcześni Irańczycy świętują starożytny festiwal Nowruz, oznaczający „Nowy dzień”, który rozpoczyna się o zachodzie słońca przed równonocą wiosenną. Ta dwutygodniowa uroczystość upamiętnia starożytną historię stworzenia perskiego, a także legendę Jamshida, który podobno wstąpił na tron ​​perski tego dnia. Sham el-Nessim, święto sięgające 2700 lat pne w starożytnym Egipcie, było również obchodzone w czasie równonocy wiosennej i nadal jest obserwowane przez współczesnych obywateli Egiptu, choć obecnie pokrywa się z Poniedziałkiem Wielkanocnym.

W skandynawskich tradycjach pogańskich Dísablót było świętem ofiarnym obchodzonym w czasie równonocy wiosennej. To rytualne wydarzenie, którego historia sięga czasów prehistorycznych, miało na celu uczczenie bogiń znanych jako dísir (zwanych również Walkiriami) w nadziei na bardziej produktywne żniwa. Chociaż obchody Dísablót ustały po chrystianizacji narodu skandynawskiego, jego wpływ utrzymuje się w dzisiejszych czasach dzięki corocznym targom Disting obchodzonym w Uppsali w Szwecji.

Chociaż Wielkanoc jest świętowaniem chrześcijańskim, niektóre związane z nią tradycje są niereligijne lub mają swoje korzenie w starszych, pogańskich tradycjach. Mówi się, że zajączek wielkanocny pojawił się jako część tradycji chrześcijańskiej, kiedy niemieckie dzieci luterańskie zostały uznane za „dobre lub złe” przez „Zająca wielkanocnego” i spopularyzowane w Anglii w XIX wieku. Jednak króliki i zające są symbolami wiosny i płodności od czasów starożytnych. Mówiono, że Eostre, anglosaska bogini wiosny, miała swego towarzysza jako zająca.

Nowoczesne uroczystości

Wiele współczesnych krajów świętuje święto równonocy wiosennej, w tym Afganistan, Azerbejdżan, Albanię, Pakistan, Turcję i Zanzibar, a także inne kraje Azji Środkowej i ludność kurdyjską. Data ta jest również określana jako Dzień Matki w wielu krajach arabskich.

Wiosenna równonoc jest obchodzona szeroko w Indiach. W stanie Manipur Festiwal Cheiraoba wyznacza początek kalendarza księżycowego Meitei. Tamil rozpoczyna swój kalendarz księżycowy również w tym dniu. Kalendarze bengalskie i asamskie wyznaczają równonoc wiosenną jako ostatni dzień roku, a znany jest jako Chaitra Sankranti. Dzień Nowego Roku obchodzony jest dzień po równonocy, znanej jako Bihu w Assamese. Obchody te są obserwowane w Assam, Bangladeszu, Tripurze, Bengalu Zachodnim i innych miejscach we wschodnich i północno-wschodnich Indiach. Stany Andhra Pradesh, Telangana, Karnataka i Maharashtra świętują Ugadi rano po pierwszym nowiu po wiosennej równonocy. Kerala obchodzi tę datę święto zwane „Vishu”. W Odisha wiosenna równonoc świętowana jest świętem zwanym „Vishuva Sankranti”, co oznacza „równy” w sanskrycie.

„Holi” to tradycyjny hinduski festiwal, który obchodzony jest z okazji zbliżania się wiosennej równonocy i zwycięstwa dobra ze złem, gdy zima ustępuje miejsca wiośnie. Ten starożytny festiwal, głównie obserwowany w Indiach i Nepalu, rozpoczyna się od wieczornego ogniska, po którym następuje dzień pełen kolorów, gdy uczestnicy oblewają siebie i swoich przyjaciół kolorowym proszkiem lub balonami wypełnionymi barwnikiem.

Kraje azjatyckie, takie jak Kambodża, Laos, Birma i Tajlandia również obchodzą nowy rok w dniu zbliżonym do równonocy wiosennej. Tradycyjne kalendarze wschodnie dzielą rok na 24 terminy słoneczne lub segmenty klimatyczne, a równonoc wiosenna określa się jako środek wiosny.

Vernal Equinox Day to oficjalne święto narodowe Japonii. Tradycyjne zajęcia obejmują zwiedzanie grobów przodków i uczęszczanie na spotkania rodzinne. Również w tym czasie odbywa się festiwal japońskiego kwiatu wiśni.

Tysiące turystów każdego roku przybywa do Teotihuacán w Meksyku, aby świętować wiosenną równonoc. Wielu jest ubranych na biało w białe szaty i noszą czerwony szalik. Taniec, śpiew i kadzidło są praktykowane, ale kulminacja wydarzenia polega na wspięciu się na starożytną Piramidę Słońca i powitaniu wschodu słońca z rozpostartymi ramionami. Podobne rytuały są praktykowane w innych przedhiszpańskich miejscach, takich jak Chichén Itzá i Malinalco.

Neopaganie na całym świecie świętują wiosenną równonoc jako pomyślny dzień na Kole Roku. Tradycyjnie poganie na półkuli północnej świętują nadejście wiosny, podczas gdy poganie na półkuli południowej zwiastują nadejście jesieni.

Światowy Dzień Opowiadania, Światowy Dzień Obywatela i Międzynarodowy Dzień Astrologii obchodzone są w dniu równonocy wiosennej.

Unikalne tradycje

W Annapolis w stanie Maryland można zaobserwować jedną z bardziej niezwykłych tradycji równonocy wiosennej. W społeczności żeglarskiej uważa się za niewłaściwe kulturowo noszenie skarpet w ciepłym sezonie. Zarówno pracownicy stoczni, jak i właściciele żaglówek wyznaczają wiosenną równonoc z festiwalem Burning of the Socks. Jak sama nazwa wskazuje, zimowe skarpety są spalane w dużym ognisku, ponieważ lokalna rezydencja oczekuje cieplejszej pogody i zbliżającego się sezonu turystycznego. Skarpety są nieoficjalnie zakazane do czasu równonocy jesiennej.

Polowania na jajka wielkanocne są tradycyjną działalnością dzieci w Ameryce Północnej występującą w pobliżu równonocy wiosennej. Uważa się, że inna tradycja dotycząca jaj pochodzi z Chin. Mówi się, że w dniu równonocy, specjalne właściwości astronomiczne umożliwiają osobie zrównoważenie jajka na jego końcu. Prawda jest taka, że ​​jajko można zbalansować w ten sposób w dowolnym dniu roku. Niektórzy uważają, że ta praktyka rozpoczęła się, gdy zrównoważone jajo zostało wybrane symbolicznie, aby reprezentować równowagę nocy i dnia, która ma miejsce w dniu równonocy.

Zalecane

Bitwa o Fort Donelson: Wojna secesyjna
2019
Co to jest Tepui?
2019
Czym są stawy Sydney Tar?
2019