Kraje najbardziej zalesione na świecie

Lasy odgrywają ważną rolę w podtrzymywaniu życia na ziemi. Działają jako pochłaniacze dwutlenku węgla i pomagają regulować klimat w skali lokalnej i globalnej. Lasy pełnią również rolę zapasów dla nadmiaru wody i jako takie odgrywają rolę naturalnych zbiorników i oczyszczalni wody. Poprzez łagodzenie skutków powodzi służą jako naturalne systemy zarządzania wodą burzową. Lasy działają jako siedliska dla wielu gatunków i jako magazyn materiału genetycznego zarówno dla życia roślinnego, jak i zwierzęcego.

Trendy w globalnej pokrywie lasu

Od 2010 r. Około 31% ziemskiej ziemi to las. Spośród nich 93% tych lasów występuje naturalnie, podczas gdy pozostałe 7% to obszary stworzone przez człowieka. Pokrywa lasu jest nierównomiernie rozłożona, a niektóre kraje mają większość gruntów pokrytych lasem, podczas gdy inne mają w ogóle niewielką pokrywę leśną.

Podobnie jak wiele innych ekosystemów, zasięg lasów nie uwzględnia granic geograficznych krajów. Europa ma najwyższą lesistość na wszystkich kontynentach, w dużej mierze dzięki ogromnym lasom Federacji Rosyjskiej. W związku z tym około jednej czwartej lasów Ziemi znajduje się w Europie. Ameryka Południowa, która posiada las Amazonki, ma 21% powierzchni leśnej planety. Ameryka Północna i Środkowa zajmuje trzecie miejsce, z około 18% lasów na świecie, z których większość znajduje się w Kanadzie i USA

Warto zauważyć, że dziesięć krajów bogatych w lasy odpowiada za dwie trzecie powierzchni lasów na świecie, a pozostałe 34% dzieli się na wszystkie pozostałe kraje. Sama Federacja Rosyjska ma 20% światowej pokrywy leśnej, ale ze względu na dużą powierzchnię lądu zajmuje 53 miejsce wśród najbardziej zalesionych krajów na świecie. Należy pamiętać, że wszystkie poniższe liczby pochodzą z danych Banku Światowego.

Zmiany w zalesieniu według regionów

Pokrywa lasu stale się zmienia w odpowiedzi na naturalne wzorce i działania człowieka. Zwiększenie lesistości może występować naturalnie, ponieważ lasy rozszerzają swoje granice na wcześniej nagą ziemię. Dzieje się tak również w wyniku zalesiania (działalność człowieka sadzenia drzew w celu wytworzenia lasów, gdzie inaczej by nie istniały), jak miało to miejsce w Chinach, Bahrajnie, Egipcie i Ruandzie. Pokrywa leśna może również pozostać stabilna w wyniku naturalnego procesu regeneracji lub w wyniku ponownego zalesienia przez ludzi po działalności leśnej.

Wzrost lub stabilizacja lesistości występuje głównie w Europie i, w mniejszym stopniu, na Bliskim i Dalekim Wschodzie. Tendencja w tych regionach nieco łagodzi niszczycielskie skutki wylesiania, które nadal występuje w Ameryce Środkowej, Ameryce Południowej i Afryce.

Obszary leśne zmniejszają się naturalnie, gdy katastrofy takie jak pożary i aktywność wulkaniczna niszczą lasy. Najczęstszą przyczyną utraty lasów jest jednak zdecydowanie działalność człowieka. Wylesianie powoduje szybką utratę lasów w Ameryce Środkowej, dorzeczu Amazonki, Basenie Kongo i w pobliżu wybrzeża Afryki Zachodniej.

W latach 2000–2010 wylesianie zmniejszyło globalną lesistość o zaskakujące 13 mln hektarów. Wylesianie zmniejsza pochłanianie dwutlenku węgla na ziemi, służąc jako katalizator ciągłych zmian klimatu. Zmniejszona pokrywa lasu prowadzi również do utraty obszarów zlewni, co z kolei może powodować gorsze powodzie w porze deszczowej, bardziej dotkliwe susze w porze suchej i erozję gleby zarówno przez wodę, jak i wiatr przez cały czas.

Trendy w globalnej ochronie lasów według krajów

A. Ochrona lasów i ograniczona działalność człowieka

Kraje charakteryzujące się nieskazitelną lesistością obejmują Mikronezję, Seszele i Surinam, w których ponad 95% obszarów lądowych jest zdominowanych przez lasy. Kraje te są małe zarówno pod względem powierzchni, jak i całkowitej populacji. Duże części tych krajów są górzyste, a populacje koncentrują się na bardziej płaskich, bardziej żeglownych obszarach. Pozostawia to lasy na nieprzeniknionych obszarach, na które nie ma wpływu długotrwała działalność człowieka.

Ze względu na niewielką populację tych krajów niewiele jest zasobów naturalnych tych krajów. Te kraje wyspiarskie również nie mają uprzemysłowionych gospodarek, a zatem mają ograniczoną degradację ziemi i eksploatację zasobów.

B. Pokrywa lasu wśród krajów uprzemysłowionych

Finlandia, Szwecja, Japonia i Korea to wszystkie kraje uprzemysłowione o dużych populacjach i stosunkowo rozległym zalesieniu. Na przykład Japonia służy jako interesujące studium przypadku. 300 lat temu tempo wylesiania w Japonii było na krytycznym poziomie. Jednak z czasem interwencja człowieka przywróciła japońskie pokrycie lasów do obecnego poziomu 68, 47%. Japończycy zaczęli wykorzystywać zasoby ze swoich lasów w bardziej zrównoważony sposób i zaczęli uprawiać drzewa specjalnie dla drewna. Zmniejszyło to wycinkę drzew w lasach, pozwalając japońskim lasom na regenerację. Po II wojnie światowej trwała również próba ponownego zalesienia w celu naprawienia szkód w lasach wynikających z wojny. Pokrywa leśna w Japonii jest obecnie stabilna, z niewielkim wzrostem lub spadkiem obszarów leśnych w ostatnich latach.

Finlandia i Szwecja mają wysokie zalesienie i kwitnący przemysł drzewny. Leśnictwo jest ważną działalnością gospodarczą w obu krajach. Na przykład szwedzka IKEA jest znaną na całym świecie marką z wieloma produktami z drewna skandynawskiego. Ludność tych dwóch krajów skandynawskich koncentruje się na obszarach miejskich. 85% Szwedów i Finów mieszka na obszarach miejskich, pozostawiając większość pozostałej części ziemi niezamieszkałą. Duża część tej niezamieszkanej krainy to las. Warto zauważyć, że własność lasów w tych północnych krajach znacznie się różni w porównaniu do krajów tropikalnych. 50% lasów w Szwecji jest własnością rodzinną, 14% szwedzkich lasów jest własnością państwa, a przedsiębiorstwa przemysłowe posiadają tam 25% lasów. W Finlandii 61% lasów jest własnością prywatną, 30% należy do państwa, a pozostałe 9% należy do przedsiębiorstw. Modele leśne tych dwóch krajów skandynawskich łączą konserwację i ekonomię. Kraje te zarabiają na opodatkowaniu wpływów z przemysłu leśnego, które mogą być następnie wykorzystane nie tylko na programy pomocy społecznej, ale także na inicjatywy w zakresie ochrony środowiska. Jeśli chodzi o ochronę, ponad 10% lasów przypadających na kraj to obszary chronione, na których nie dopuszcza się pozyskiwania drewna. Skandynawskie leśnictwo na obszarach, które nie są objęte ochroną, mają jednak tendencję do przestrzegania odpowiedzialnych protokołów ponownego zalesiania, w których sadzenie i zbieranie drzew w Szwecji i Finlandii tworzy ciągły cykl. Te dwa kraje skandynawskie inwestują również w badania, aby utrzymać ekologiczny charakter ich przemysłu drzewnego i polityki leśnej.

Działania proaktywnej ochrony są najbardziej skuteczne

Przy zwiększonym zapotrzebowaniu na światowe zasoby naturalne należy podjąć aktywne środki, aby zapewnić rozsądne wykorzystanie zasobów, w tym lasów. Udowodniono, że zrównoważone wykorzystanie lasów jest wykonalne, biorąc pod uwagę spójne i kompleksowe praktyki leśne.

Kraje z najwyższym obszarem zalesionym

  • Wyświetl informacje jako:
  • Lista
  • Wykres
RangaKraj% zalesionego terenu
1Surinam98, 33%
2Sfederowane Stany Mikronezji91, 73%
3Seszele89, 38%
4Samoa Amerykańskie88, 05%
5Gabon87, 71%
6Palau87, 61%
7Gujana84, 05%
8Laos79, 65%
9Wyspy Salomona78, 46%
10Papua Nowa Gwinea74, 12%
11Finlandia73, 11%
12Brunei Darussalam72, 11%
13Bhutan71, 75%
14Gwinea Bissau70, 84%
15Wyspy Marshalla70, 22%
16Saint Vincent i Grenadyny69, 23%
17Szwecja68, 92%
18Japonia68, 47%
19Demokratyczna Republika Konga67, 58%
20Malezja67, 47%
21Zambia65, 87%
22Republika Konga65, 49%
23Mariany Północne64, 85%
24Korea Południowa63, 60%
25panama62, 55%

Zalecane

Korzyści i wynagrodzenia Kongresu
2019
Przepisy aborcyjne według państwa
2019
Miejsca światowego dziedzictwa UNESCO w Ekwadorze
2019