Ruchy artystyczne w całej historii: Malowanie w polu kolorów

Malowanie polem kolorowym to styl w obrębie ekspresjonizmu abstrakcyjnego, który charakteryzuje się dużymi obszarami zajmowanymi przez jeden kolor. Różni się od malarstwa akcji i malarstwa gestowego. Kolorowe malarstwo polowe rozpoczęło się pod koniec lat czterdziestych i trwało do połowy lat sześćdziesiątych. Styl ten został zapoczątkowany przez kilku abstrakcyjnych malarzy, takich jak Mark Rothko, Clyfford Still i Barnett Newman, którzy wszyscy mieszkali w Nowym Jorku. Ich pragnienie ustanowienia stylu abstrakcji, który reprezentował nowoczesność i wyrażało tęsknotę za duchowością, było głównym powodem tego ruchu. Używając ekspresyjnej mocy różnych kolorów, artyści opracowali mityczne elementy, które wykorzystywały duże pola o jednolitym, jednolitym kolorze.

Kluczowe pomysły i cechy

Artyści kolorowego malarstwa polowego skupili się na dużych i bardzo uproszczonych kompozycjach, które opierały się na kolorze bez użycia linii lub figuracji. Mniejszy nacisk kładzie się na pociągnięcia pędzla, gesty lub akcję, ale zamiast tego tworzy jednolitą powierzchnię i płaską płaszczyznę obrazu.

Kolorowe malarstwo polowe było wynikiem niezależnego poszukiwania duchowego i transcendentalnego planu przez samych artystów. Ten nowy styl pomógłby połączyć się ze starożytnymi mitami, a nie z nieodłącznymi symbolami mitów. Styl miał również na celu zlikwidowanie malowania ilustracji.

Krytyk sztuki Clement Greenberg bronił kolorowego malarstwa polowego i był entuzjastycznie nastawiony do formy i kompozycji stylu, który, jak twierdził, reprezentował przyszłość malarstwa. Ubolewał nad naśladującym charakterem malarstwa akcji i opowiadał się za kolorowym malowaniem polowym jako najbardziej postępowym stylem.

Kolorowe malarstwo polowe reprezentowało nowy wymiar abstrakcyjnego malarstwa, wykraczając poza granice tła dzieła. Osiągnięto to dzięki unikaniu formy wyróżniającej się na tle. Zamiast tego figura i tło zostały zunifikowane, aby reprezentować coś ciągłego i nieskończonego poza przestrzenią obrazu i poza krawędziami płótna. W tym stylu kolor nie jest używany tylko w kontekście obiektywnym, ale staje się również przedmiotem dzieła sztuki.

Znane prace

Nieuprawny

Artysta: Clyfford Still

Rok: 1951-1952

W tej pionierskiej pracy Still używa grubego koloru nałożonego szpachelką, aby wywołać efekt przemocy. Bogate kolory ziemi w kolorze czerwonym rozchodzą się z każdej krawędzi płótna, aby przedstawić ciągłość i przyciągnąć widza do sztuki.

Nr 2, zielony, czerwony i niebieski

Artysta: Mark Rothko

Rok: 1953

Mark Rothko nie uważał się za kolorowego malarza polowego, ale jego podejście i styl były podobne do tego, jakie mieli artyści polowi kolorowego. Użył koloru, aby służyć większemu celowi na płaszczyźnie duchowej i wierzył, że kolor ma zdolność wywoływania najbardziej podstawowych ludzkich emocji. W pracach Zielonych, Czerwonych i Niebieskich Rothko dążył do stworzenia równowagi pomiędzy dużymi częściami mytych kolorów przy użyciu jaśniejszych tonów. Rothko zamierzał również przekazać swój obecny nastrój poprzez kolor. Kiedy jego zdrowie psychiczne pogorszyło się, uciekł się do uroczystych kolorów ciemnej szarości, błękitu i czerni. W zależności od jego emocji, różne kolory przywoływały różne znaczenia.

Zalecane

Najdłuższe fiordy w Norwegii
2019
Jakie są źródła rzeki?
2019
Czym jest festiwal White Nights?
2019