Fakty Kapibary: Zwierzęta Ameryki Południowej

Opis fizyczny

Kapibara, której nazwa naukowa to Hydrochoerus hydrochaeris, jest największym gryzoniem na świecie. Ma bardzo krótką głowę, na której znajdują się jego oczy i uszy, na szczycie beczkowatego ciała. Kapibara pokryta jest futrem od czerwonawo-brązowego do żółtawo-brązowego. Jego ciało jest lekko czołgane, a jego ogon jest krótki i szczątkowy. Jego tylne nogi są nieco dłuższe niż przednie. Dorośli ważą od 77 do 146 funtów, o typowej długości ciała od 3, 48 do 4, 4 stopy. Kobiety są zwykle cięższe niż mężczyźni.

Dieta

Kapibary są roślinożernymi pasożytami. Trawy, rośliny wodne, kora drzew i owoce są ich najważniejszymi źródłami żywności. Ich dieta zmienia się nieznacznie w różnych porach roku. W suchszych porach roku muszą jeść szeroko z wielu różnych gatunków roślin, ponieważ dostępnych jest mniej opcji, podczas gdy w wilgotniejszych porach roku wolą jeść więcej trawy. Niezwykły jest fakt, że kapibary są autoprofagami, w tym sensie, że zjadają własne odchody, aby uzyskać bakteryjną florę jelitową, która pomaga im trawić celulozę w trawie, którą zjadają. Podobnie jak krowy, są one stale obserwowane jako pasące się i żujące trawy.

Siedlisko i zasięg

Kapibary żyją zwykle w gęsto zalesionych obszarach w pobliżu zbiorników wodnych, w tym w stawach, bagnach, bagnach, rzekach i jeziorach. Można je znaleźć na sawannach, a także w rzekach w lasach tropikalnych. Mają też tendencję do dość częstego przemieszczania się daleko od swoich siedlisk domowych. Wiadomo, że dobrze przystosowują się do niewoli i urbanizacji, a wiele z nich żyje wygodnie w ogrodach zoologicznych i parkach. Kapibary można znaleźć w większości krajów Ameryki Południowej, a niektóre znaleziono również na północy, jak w południowych Stanach Zjednoczonych. Mimo że poluje się na mięso i skóry, kapibary nie są uważane za gatunki zagrożone. ICUN klasyfikuje je jako „najmniej zaniepokojone” na Czerwonej liście zagrożonych gatunków.

Zachowanie

Kapibary są zazwyczaj towarzyskie i bardzo towarzyskie, powszechnie spotykane w dużych grupach. Podczas gdy średnia skala rozmiarów tych grup wynosi zwykle od 10 do 20, mogą one mieć nawet 100 członków. Każda grupa składa się zwykle z kilku dorosłych mężczyzn i kobiet oraz ich wielu młodych dzieci. Więzy społeczne są ustanawiane wśród członków każdej grupy, a mężczyźni chronią kobiety i dzieci. Kapibary są również terytorialne, oznaczając swoje terytorium i przedmioty gruczołami zapachowymi i moczem. Równie dobrze przystosowują się do lądu i wody, będąc zarówno szybkimi biegaczami, jak i wykwalifikowanymi pływakami. Mogą nawet spać zanurzeni tylko jednym nozdrzem z wody, aby wziąć powietrze.

Reprodukcja

Gdy żeńskie kapibary wytwarzają hormony rozrodcze, ich zapach zmienia się subtelnie i zazwyczaj gwiżdżą przez nos, informując samców, że nadszedł czas na pościg i aktywność seksualną. Kobiety mają moc wyboru, z kim mają się kojarzyć, ale po sparowaniu samce stają się bardzo opiekuńcze wobec swoich samic, a dominujące samce biorą na siebie odpowiedzialność za uniemożliwienie innym kopulowania ze swoimi partnerami. Podczas gdy kojarzą się tylko w wodzie, rodzą się na lądzie po okresie ciąży 130-150 dni, przy czym miot ma zwykle czworo dzieci. Po urodzeniu matki i dzieci dołączają do większych grup matek w swoich społecznościach. Młode kapibary rosną bardzo szybko, choć nadal będą ssać aż do odsadzenia po około 16 tygodniach.

Zalecane

Major Islands Of The Maldives
2019
Najwyższe budynki w Afryce
2019
Czy wulkan jest typem góry?
2019