Najbliższe wybory prezydenckie w USA w historii

10. Jimmy Carter pokonuje Gerlad Ford, 1976 (2, 06% marży)

W wyborach w USA w 1976 r. Wzięło udział dwóch wyjątkowych kandydatów. Gerald Ford, urzędujący prezydent, nigdy nie został wybrany, ale objął stanowisko po tym, jak Richard Nixon podał się do dymisji podczas skandalu Watergate w 1974 roku. Wiceprezydent Nixona, Spiro Agnew, zrezygnował rok wcześniej, po tym jak sam został oskarżony w skandalu. To sprawiło, że Ford został wiceprezesem Nixona, a następnie prezydentem po rezygnacji Nixona. Ford wystąpił przeciwko stosunkowo nieznanemu, jednemu terminowi, gubernatorowi Georgii o imieniu Jimmy Carter. Carter przedstawił siebie jako uczciwego człowieka i outsidera z Waszyngtonu w czasie, gdy naród wciąż się zataczał po skandalu Watergate i porażce Ameryki w wojnie w Wietnamie. Popularność Forda gwałtownie spadła po ułaskawieniu Nixona. Jednak przed wyborami Carter poślizgnął się w sondażach po przyznaniu się do pożądania kobiet w wywiadzie dla magazynu Playboy . Każda nadzieja, jaką Ford miał do dogonienia Cartera w sondażach, zakończyła się, gdy fałszywie oświadczył, że nie ma sowieckiej dominacji w Europie Wschodniej. Podczas wyborów tylko 54 procent uprawnionych do głosowania oddało głos w ogóle, według Miller Center. To była najniższa frekwencja od zakończenia II wojny światowej. Carter został 39 prezydentem przez wąski margines 57 głosów Kolegium Elektorów, mając 297 głosów na 240 Forda. Miał także wąski margines w głosowaniu powszechnym, otrzymując 1, 68 miliona głosów więcej niż Ford, co odpowiada 2, 06 procentowi marży.

9. James Polk pokonuje Henry'ego Claya, 1844 (1, 45% marży)

Aby James Knox Polk został wybrany na 11. prezydenta Stanów Zjednoczonych, najpierw pokonał różne przeszkody, z których najważniejszym był nieznany kandydat. Były prezydent Martin Van Buren i Demokratyczna Partia wagi ciężkiej Lewis Cass z Michigan ścigali się przeciwko niemu w interesie ich własnych ofert nominacyjnych. Ale po tym, jak Van Buren zdał sobie sprawę, że Cass go bił, podczas piątego głosowania w Konwencji Demokratycznej, zaczął wściekać się na Cassa, a sam poparł Polka, który ostatecznie wygrał nominację 30 maja 1844 r., Według Miller Center. Dla prezydencji Polk wystąpił przeciwko Henry'emu Glinie z Partii Wigów. Partia uciekła się do osobistych ataków na Polka i szerzyła przeciwko niemu fałszywe historie. Kiedy oddano głosy prezydenta, Polk wygrał niewielkim marginesem. Otrzymał 1 338 464 popularne głosy na 1 300 097 Claya, popularną marżę w wysokości 1, 45%. Polk otrzymał również 170 głosów wyborczych na 105 Claya i tym samym został prezydentem USA.

8. Richard Nixon pokonuje Huberta Humphreya, 1968 (marża 0, 7%)

Wybory w 1968 roku były drugim, w którym Richard Nixon, republikanin, ubiegał się o urząd prezydenta USA, pokonany przez Johna F. Kennedy'ego w 1960 roku. Jego przeciwnikiem był Hubert Humphrey, demokrata, wiceprezydent Lyndona Johnsona. Profil narodowy Nixona jako kandydata na prezydenta wzrósł po tym, jak prezydent Johnson wyśmiał go jako chronicznego działacza w 1968 roku. Zdobył nominację Partii Republikańskiej w pierwszym głosowaniu i wykorzystał Spiro Agnew jako swojego partnera. Do tego czasu Partia Demokratyczna była w rozsypce, co spotęgowało jedynie zabójstwo Roberta F. Kennedy'ego. Mimo to Hubert Humphrey wygrał nominację. W wyborach prezydenckich Nixon miał dwucyfrową przewagę nad Humphreyem, według Miller Center. Jednak w Dniu Wyborów przewaga Nixona nad Humphreyem najwyraźniej zniknęła. Wejście George'a Wallace'a jako kandydata trzeciej partii zaszkodziło demokratom bardziej niż republikanom, w wyniku czego Nixon wygrał głosowanie w Kolegium Elektorów o 3 do 2 marginesów. Pod względem głosowania powszechnego Nixon miał 43, 42% przewagi nad Humphreyem, który otrzymał 42, 72%. Nixon pokonał Humphreya o 0, 7% popularnej marży i został 37. prezydentem Stanów Zjednoczonych.

7. Grover Cleveland pokonuje Jamesa Blaine'a, 1884 (0, 57% marży)

Demokrata Grover Cleveland został 22. prezydentem Stanów Zjednoczonych w 1884 r. Z powodu poparcia wyborców z klasy średniej w jego bitwach z Tammany Hall, jego reformistycznej mantrze ciężkiej pracy, zasługi i skuteczności oraz poparcia wyborców stanu Nowy Jork. Poza tym jego rywal James Blaine miał wrogów w Partii Republikańskiej, którzy mieli także zwolenników, którzy przychylnie oceniali Cleveland, głównie dzięki jego wysiłkom zmierzającym do rzucenia wyzwania skorumpowanym organizacjom politycznym i przedsiębiorstwom. Aby wygrać, Demokraci przedstawili Blaine'a jako politycznie niemoralnego i szantażystę, który wykorzystał swoją pozycję jako przewodniczącego Izby Reprezentantów, aby zyskać przychylność branży kolejowej. Kampania oszczerstw opłaciła się, choć Cleveland wygrał tylko niewielkim marginesem. Zrobił to po otrzymaniu 48, 5% głosów popularnych na 48, 2% Blaine'a, według Miller Center. Zdobył także 219 głosów wyborczych, na szczycie 182 głosów Blaine'a.

6. John F. Kennedy pokonuje Richarda Nixona, 1960 (marża 0, 17%)

Wybory prezydenckie w USA w 1960 r. Sprawiły, że John F. Kennedy stanął przed Richardem Nixonem. Obaj mężczyźni mieli po 40 lat. Aby uzyskać nominację Demokratów, Kennedy po raz pierwszy pokonał Huberta Humphreya z Minnesoty w ciągu 13 prawyborów. Następnie Kennedy pokonał Lyndona Johnsona, przywódcę większości senackiej, na Demokratycznej Konwencji Narodowej w Los Angeles w pierwszym głosowaniu, aby zakończyć nominację. Nixon, następnie wiceprezydent Eisenhowera, został nominowany przez Republikanów do walki z Kennedym. Wyścig o Biały Dom był napięty, a sondaże Gallupa miały obaj kandydatów na poziomie 47 procent, przy czym 6 procent wyborców nie podjęło decyzji. Seria 4 telewizyjnych debat napędzała profil Kennedy'ego na koszt Nixona. W dniu wyborów Kennedy wygrał głosowanie popularne niewielkim marginesem 120 000 głosów, z 68, 8 milionów oddanych kart do głosowania, według Miller Center. W głosowaniach Kolegium Elektorów otrzymał 303 głosy na 219 Nixona, aby stać się 35. prezydentem kraju.

5. James Garfield pokonuje Winfielda Hancocka, 1880 (marża 0, 09%)

Na początku 1880 r. Republikański kandydat na prezydenta uciekł z nominacji byłego prezydenta Ulyssesa S Granta przeciwko Jamesowi G. Blaine'owi, pół-rasowej Maine, senatorowi. Ale James Garfield, szef delegacji Ohio, poparł Johna Shermana, zmieniając go w „wyścig 3 koni”. Grant był czołowym biegaczem, a za nim Blaine i Sherman. Jednak podczas konwencjonalnego głosowania Garfield otrzymał jeden lub dwa grzecznościowe głosy. Ale w 34. głosowaniu Wisconsin oddał 16 głosów na Garfielda, a przy następnym głosowaniu otrzymał 50 głosów. W 36. głosowaniu Blaine i Sherman połączyli siły, by wesprzeć Garfielda, na koszt Granta. Udało się, a Garfield wygrał nominację 399 głosami na 306 Granta. Wyścig o prezydenta dał Garfieldowi zwycięstwo przeciwko Winfieldowi S. Hancockowi, bohaterowi Demokratów i Armii Wojny Secesyjnej. Obaj kandydaci mieli niewiele różnic politycznych, z wyjątkiem taryf, w których Hancock się potknął. Demokraci zaatakowali Garfielda w związku ze skandalem Credit Mobilier, ale utrzymywał niski profil. Kiedy Garfield zaczął być postrzegany jako przywiązany do Półkrwi, zaangażował się w misję do Nowego Jorku, aby naprawić ogrodzenia podczas konferencji nazwanej „Traktatem Piątej Alei”. Podczas wyborów Garfield pokonał Hancocka 7 368 głosami, co stanowiło mniej niż jedną dziesiątą całkowitej liczby oddanych głosów (zgodnie z Miller Center - 0, 09% marży wygranej). W Kolegium Elektorów Garfield zgromadził 214 głosów na 155 Hancocka, by zostać 20. prezydentem USA.

4. George W. Bush pokonuje Al Gore, 2000 (-1, 51% marży)

Wybory prezydenckie w USA w 2000 roku sprawiły, że gubernator Teksasu George W. Bush przeciwko urzędującemu wiceprezydentowi Albertowi Gore. Aby wygrać nominację republikańską, Bush pokonał swojego najsilniejszego pretendenta, Johna McCaina. Sam Gore pokonał senatora Billa Bradleya z New Jersey, by zdobyć nominację Demokratów. Bush zakończył z Gore'em w serii 3 debat, które ankieterzy sugerowali rzucić go w dobrym świetle. W przededniu wyborów pojawił się zarzut „jazdy pod wpływem” (DUI) przeciwko Bushowi. Pięć dni po tym, jak się do niego przyznał, stracił przewagę 4 punktów, którą miał wcześniej w sondażach. W dniach poprzedzających wybory wyścig był zbyt bliski, by zadzwonić. Wyniki wyborów były obarczone niespójnościami, zwłaszcza na Florydzie, gdzie Gore zarządził przeliczenie po tym, jak wydawało się, że faworyzują Busha. Nastąpiły bitwy prawne i trafiły do ​​Sądu Najwyższego, gdzie odrzucono wezwania do ponownego rozliczenia, co oznacza, że ​​Bush wygrał. Chociaż Bush wygrał głosowanie w Kolegium Elektorów 271 głosami na 266 głosów Gore'a, stracił popularne głosy na Gore'a, o 500 000, margines -0, 51 procent, według Miller Center.

3. Benjamin Harrison pokonuje Grover Cleveland, 1888 (marża -83%)

Benjamin Harrison, republikanin, był 23. prezydentem Stanów Zjednoczonych. Otrzymał nominację Partii Republikańskiej po tym, jak czołowy biegacz James G. Blaine poparł go po tym, jak Blaine go stracił. Ale Harrison ciągnął za Johnem Shermanem, który zachwiał w głosowaniu, a Harrison wyprzedził go, aby wygrać nominację w 8. głosowaniu. Wygranie nominacji sprawiło, że Harrison wystąpił przeciwko prezydentowi Demokratycznej Partii Groverowi Clevelandowi. Kampanie dla prezydenta dla dwóch kandydatów były słabe, z niewielką wrogością. Prezydent Cleveland wystąpił tylko raz, podczas gdy Harrison wygłaszał przemówienia na zorganizowanych wydarzeniach dla prasy zwanej delegacjami. Duża część kampanii została przeprowadzona przez członków partii, a głównymi zagadnieniami były taryfy i emerytury. Prezydent Cleveland otrzymał 90 000 bardziej popularnych głosów niż Harrison, według Miller Center. Jednak Harrison otrzymał 238 głosów Kolegium Elektorów na rzecz Cleveland's 168, aby zostać prezydentem.

2. Rutherford Hayes pokonuje Samuela Tildena, 1876 (-3% marży)

Aby zostać 19. prezydentem Stanów Zjednoczonych, republikański kandydat Rutherford B Hayes po raz pierwszy walczył ze spuścizną swojego poprzednika, jako że Ulysses S. Grant i jego skandale administracyjne nadszarpnęły reputację partii. Wzrosło także bezrobocie, korupcja na wysokich stanowiskach i spadek cen upraw w kadencji prezydenta Granta. Dla Partii Republikańskiej Hayes był postrzegany pozytywnie jako bohater wojenny, za swoją uczciwość i za przybycie z Ohio, kluczowego stanu huśtawki. Wybierając się na konwencję republikańską w Cincinnati, Hayes przemierzył Jamesa G Blaine'a, który sam został zmarnowany przez zarzuty korupcji. Hayes uzyskał nominację w siódmym głosowaniu, aw wyborach prezydenckich stanął przeciwko kandydatowi Demokratów i nowojorskiemu gubernatorowi Samuelowi Jonesowi Tildenowi. Tilden miał solidne referencje reform, a nastrój wyborczy prowadzący do wyborów w 1876 r. Był Partią Republikańską. Wysiłki wyborcze i testowanie głosów były obarczone działaniami wojennymi, nieprawidłowościami i podejrzeniami ze strony którejkolwiek z rywali. Do tego czasu było to najdłuższe i najbardziej kontrowersyjne wybory i groziło pogrążeniem narodu w całkowitym chaosie. Mayhem został zażegnany, gdy Demokratyczny Mówca Izby pospiesznie wykluczył filibusterów i zmusił do zakończenia liczenia głosów 2 marca 1877 r., Według Miller Center. Hayes wygrał 185 głosami Kolegium Elektorów na 184 Tildena, aby zostać prezydentem, przegrał w głosowaniu powszechnym na Tilden o 250 000 głosów.

1. John Q. Adams pokonuje Andrew Jacksona, 1824 (-10, 44% marży)

Aby zostać prezydentem USA, John Quincy Adams pokonał takie nazwiska, które stały na jego drodze, jak John C. Calhoun, William H. Crawford, Henry Clay i Andrew Jackson. W tych wyborach w 1824 r. Tradycyjny sposób każdej partii nominującej kandydata na prezydenta wzdłuż linii ich partii załamał się w 1820 r. Zamiast tego zdecydowano się na brak powiązań partyjnych. Kandydaci zostali wybrani na podstawie ich regionalnej popularności przez stanowe organy ustawodawcze. Podczas kampanii Andrew Jackson był czołowym biegaczem, z powodu ogromnych rozmiarów jego rajdów w takich kluczowych stanach jak Indiana, Nowy Jork, Illinois, Pensylwania i New Jersey. W głosowaniu powszechnym Jackson zdobył 152, 901 głosów na Adamsa 114, 023, Claya na 47 217, a Crawforda na 46 979, według Miller Center. Następnie Calhoun wycofał się z wyścigu, starając się uzyskać wiceprzewodniczącą. Za głosy Kolegium Elektorów Jackson otrzymał 99, 32 mniej niż suma potrzebna do zdobycia większości oddanych głosów. Adams otrzymał 84 głosy w wyborach do kolegium, Crawford 41, a Clay, przewodniczący Izby, dostał 37. Działając zgodnie z 12. poprawką konstytucji, Izba Reprezentantów zebrała się, by zagłosować w prezydencie, spośród trzech najlepszych kandydatów pozostałych po wyeliminowaniu Claya w drodze negocjacji i dyskusja. Adams wygrał po jednym głosie, po tym jak zwolennicy Claya w jego domu poparli go, jak twierdzi Miller Center. W oczach Jacksona i jego zwolenników była to prawdziwie skorumpowana umowa, która upadła, aby dać Adamsowi prawo pobytu w Białym Domu.

Zalecane

Singapurskie Ogrody Botaniczne
2019
Zwierzęta, które żyją na pustyni Namib
2019
Czym jest Absolutna Monarchia?
2019