Ruchy artystyczne w historii: brytyjski pop art

Wprowadzenie

Pop Art pojawił się w Wielkiej Brytanii w połowie lat 50. XX wieku i był nieco „wyzwaniem” dla sztuki tradycyjnej lub dzieł sztuki dzięki wykorzystaniu masowo produkowanych obrazów z kultury popularnej. Wielu artystów twierdzi, że brytyjski pop art był ironicznym stwierdzeniem przeciwko konsumpcjonizmowi, materializmowi i napływowi amerykańskiej kultury i reklamy. British Pop Art wyraźnie różni się od American Pop Art, ponieważ brytyjscy artyści z daleka oglądali i krytykowali zamerykanizowaną kulturę reklamową i nie żyli w niej jak ich amerykańscy odpowiednicy. Pop Art jest uważany za jeden z najwcześniejszych przykładów postmodernizmu.

Główni współpracownicy

Kolektyw artystów znany jako The Independent Group położył podwaliny pod brytyjski Pop Art, kiedy powstały w 1952 roku. Ten kolektyw rzeźbiarzy, architektów, pisarzy, malarzy, między innymi, miałby długie dyskusje dotyczące masowo produkowanych obrazów, takich jak reklama, komiksy, filmy i technologia, w której ta masowa produkcja obrazów była możliwa. W 1952 roku Eduardo Paolozzi wygłosił prezentację dla The Independent Group złożoną z różnych obrazów przedstawiających amerykańską kulturę konsumencką. Ta prezentacja nazywała się Bunk !, ze względu na użycie onomatopei w prezentowanych przez niego pracach, takich jak słowo Pop pojawiające się naśladować odgłos wystrzału. Paolozzi jest uważany za jednego z oryginalnych twórców i artystów Pop Art. Po tym, jak wielu z tej grupy wyprodukowało lub zakupiło sztukę symbolizującą tę „nową” kulturę skupioną na konsumeryzmie, Lawrence Alloway, również członek The Independent Group, w końcu opisał ten termin w głównym nurcie w swoim eseju „Sztuka i media” z 1958 roku. Termin Pop Art był używany wcześniej, ale Alloway jest uznawany za popularyzatora.

Richard Hamilton, kolejny członek The Independent Group, wraz z Paolozziem, zaczął badać wykorzystanie sitodruku jako medium artystycznego w latach 60., które wcześniej było używane tylko komercyjnie. Możliwość tworzenia obrazów na dużą skalę, jak robili to reklamodawcy, symbolizowała masowo produkowane, nietradycyjne aspekty, które odzwierciedlał Pop Art. Tę metodę twórczości i produkcji artystycznej można również zaobserwować jako postmodernistyczną krytykę dzieł sztuki, która jest sztuką ograniczającą liczbę dzieł stworzonych w celu utrzymania wartości lub rzadkości.

Definiowanie prac

Brytyjski Pop Art słynie z wielu różnych dzieł, nie ma definitywnej pracy, która mogłaby symbolizować cały brytyjski ruch. Brytyjscy artyści pracowali z takimi aktami jak The Beatles i zainspirowali wiele okładek albumów z lat 60., a także wpłynęli na współczesne okładki albumów. Wiele utworów British Pop Art pojawi się początkowo jako reklama, plakat, album lub okładka magazynu, dopóki nie przyjrzy się bliżej, aby znaleźć jakąś ironię lub parodię w obrazie.

Pop Art przedostał się przez Atlantyk do Stanów Zjednoczonych Ameryki pod koniec lat 50. i na początku lat 60., a wielu artystów pop, takich jak Andy Warhol i Roy Lichtenstein, było pod silnym wpływem brytyjskiego Pop Art. Amerykańscy artyści znaleźli także większą sławę i uznanie jako ich brytyjscy odpowiednicy. Innymi założycielami British Pop Art i wpływowymi brytyjskimi artystami popowymi są odpowiednio Peter Blake, David Hockney, Allen Jones, Joe Tilson, Derek Boshier, Richard Smith i RB Kitaj.

Zalecane

Suche hrabstwa Stanów Zjednoczonych
2019
Co i kiedy jest dzień bez tytoniu?
2019
Czy możemy zrobić wodę pitną z wody oceanicznej?
2019